son

Vikisözlük sitesinden
Jump to navigation Jump to search
Disambig.svg Ayrıca bakınız: søn, soñ

Türkçe[düzenle]

Yazılışlar[düzenle]

صون

[düzenle]

son (belirtme hâli sonu, çoğulu sonlar)

  1. , sınır
  2. bir şeyin en arkadan gelen bölümü, bitim, nihayet, akıbet
    Kışın sonu.
    Bu yolun sonu.
  3. (mecaz) ölüm
  4. (fizyoloji, jinekoloji) döl eşi

Deyimler[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Ön ad[düzenle]

son (karşılaştırma daha son, üstünlük en son)

[1] şimdiki zamana en yakın zamandan beri olan veya bu zamanda yapılmış, olmuş olan, ilk karşıtı, ahir
Gündüzün son ışıklarıyla beraber sanki odadan eşya da çekiliyordu. - P. Safa
[2] en arkada bulunan
Son vagon.
[3] artık ondan ötesi veya başkası olmayan
Son atlıkarıncayı Kadırga meydanında birkaç yıl evvel görmüştüm. - H. A. Yücel
[4] olanca
Son kuvvetiyle: Ya Ali! diye bağırdı. - M. Ş. Esendal

Türk lehçeleri[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Kaynakça[düzenle]

  • Türk Dil Kurumu: "son"

Atasözleri[düzenle]

Azerice[düzenle]

[düzenle]

son

  1. son

Gagavuzca[düzenle]

Köken[düzenle]

Eski Türkçe song

Ön ad[düzenle]

  1. son

Kaynakça[düzenle]

  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki

İngilizce[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (primatlar, aile) oğul, erkek evlat

İskoç İngilizcesi[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (primatlar, aile) oğul

İsveççe[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (primatlar, aile) oğul

Özbekçe[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (sayılar) sayı

Volapük dili[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (primatlar, aile) oğul

Zazaca[düzenle]

[düzenle]

son

  1. ant