son

Vikisözlük sitesinden
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Disambig.svg Ayrıca bakınız: søn

Türkçe[düzenle]

Köken[düzenle]

Osmanlı Türkçesi صوك‎ sözcüğünden devralındı.

Söyleniş[düzenle]

Heceleme: son

[düzenle]

son (belirtme hâli sonu, çoğulu sonlar) -nu

  1. hudut, sınır,
  2. bir şeyin en arkadan gelen bölümü
    Kışın sonu.
    Bu yolun sonu.
  3. (fizyoloji) (mecaz) ölüm
  4. (fizyoloji, jinekoloji) döl eşi

Eş anlamlılar[düzenle]

Zıt anlamlılar[düzenle]

  • (arkadan gelen): baş

Alt kavramlar[düzenle]

Deyimler[düzenle]

Kelime birliktelikleri[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Ön ad[düzenle]

son (karşılaştırma daha son, üstünlük en son)

  1. şimdiki zamana en yakın zamandan beri olan veya bu zamanda yapılmış, olmuş olan
    Gündüzün son ışıklarıyla beraber sanki odadan eşya da çekiliyordu. - P. Safa
  2. en arkada bulunan
    Son vagon.
  3. artık ondan ötesi veya başkası olmayan
    Son atlıkarıncayı Kadırga meydanında birkaç yıl evvel görmüştüm. - H. A. Yücel
  4. olanca
    Son kuvvetiyle: Ya Ali! diye bağırdı. - M. Ş. Esendal

Eş anlamlılar[düzenle]

  • (yakın zamandan beri olan veya bu zamanda yapılmış): ahir, biten

Zıt anlamlılar[düzenle]

  • (yakın zamandan beri olan veya bu zamanda yapılmış): ilk

Çeviriler[düzenle]

Kaynakça[düzenle]

  • Türk Dil Kurumu: "son"

Atasözleri[düzenle]

Azerice[düzenle]

[düzenle]

son

  1. son

Fransızca[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (akustik) ses, seda, ün

Gagavuzca[düzenle]

Köken[düzenle]

Eski Türkçe song

Ön ad[düzenle]

son

  1. son

Kaynakça[düzenle]

  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki

İngilizce[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (primatlar, aile) oğul, erkek evlat, âdemoğlu

İskoç İngilizcesi[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (primatlar, aile) oğul

İsveççe[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (primatlar, aile) oğul

Özbekçe[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (sayılar) sayı

Volapük dili[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (primatlar, aile) oğul

Zazaca[düzenle]

[düzenle]

son

  1. ant