son

Vikisözlük sitesinden
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Disambig.svg Ayrıca bakınız: søn

Türkçe[düzenle]

Köken[düzenle]

Osmanlı Türkçesi صوك‎ sözcüğünden devralındı.

Söyleniş[düzenle]

Heceleme: son

[düzenle]

son (belirtme hâli sonu, çoğulu sonlar)

  1. hudut, sınır,
  2. bir şeyin en arkadan gelen bölümü
    Kışın sonu.
    Bu yolun sonu.
  3. (mecaz) ölüm
  4. (fizyoloji, jinekoloji) döl eşi

Eş anlamlılar[düzenle]

Zıt anlamlılar[düzenle]

  • (arkadan gelen): baş

Alt kavramlar[düzenle]

Deyimler[düzenle]

Kelime birliktelikleri[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Ön ad[düzenle]

son (karşılaştırma daha son, üstünlük en son)

  1. şimdiki zamana en yakın zamandan beri olan veya bu zamanda yapılmış, olmuş olan
    Gündüzün son ışıklarıyla beraber sanki odadan eşya da çekiliyordu. - P. Safa
  2. en arkada bulunan
    Son vagon.
  3. artık ondan ötesi veya başkası olmayan
    Son atlıkarıncayı Kadırga meydanında birkaç yıl evvel görmüştüm. - H. A. Yücel
  4. olanca
    Son kuvvetiyle: Ya Ali! diye bağırdı. - M. Ş. Esendal

Eş anlamlılar[düzenle]

  • (yakın zamandan beri olan veya bu zamanda yapılmış): ahir, biten

Zıt anlamlılar[düzenle]

  • (yakın zamandan beri olan veya bu zamanda yapılmış): ilk

Çeviriler[düzenle]

Kaynakça[düzenle]

  • Türk Dil Kurumu: "son"

Atasözleri[düzenle]

Azerice[düzenle]

[düzenle]

son

  1. son

Fransızca[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (akustik) ses, seda, ün

Gagavuzca[düzenle]

Köken[düzenle]

Eski Türkçe song

Ön ad[düzenle]

son

  1. son

Kaynakça[düzenle]

  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki

İngilizce[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (primatlar, aile) oğul, erkek evlat, âdemoğlu

İskoç İngilizcesi[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (primatlar, aile) oğul

İsveççe[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (primatlar, aile) oğul

Özbekçe[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (sayılar) sayı

Volapük dili[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (primatlar, aile) oğul

Zazaca[düzenle]

[düzenle]

son

  1. ant