son

Vikisözlük sitesinden
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Disambig.svg Ayrıca bakınız: søn

Türkçe[düzenle]

Yazılışlar[düzenle]

صون

[düzenle]

son (belirtme hâli sonu, çoğulu sonlar)

  1. , sınır
  2. bir şeyin en arkadan gelen bölümü, bitim, nihayet, akıbet
    Kışın sonu.
    Bu yolun sonu.
  3. (mecaz) ölüm
  4. (fizyoloji, jinekoloji) döl eşi

Deyimler[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Ön ad[düzenle]

son (karşılaştırma daha son, üstünlük en son)

  1. şimdiki zamana en yakın zamandan beri olan veya bu zamanda yapılmış, olmuş olan, ilk karşıtı, ahir, biten
    Gündüzün son ışıklarıyla beraber sanki odadan eşya da çekiliyordu. - P. Safa
  2. en arkada bulunan
    Son vagon.
  3. artık ondan ötesi veya başkası olmayan
    Son atlıkarıncayı Kadırga meydanında birkaç yıl evvel görmüştüm. - H. A. Yücel
  4. olanca
    Son kuvvetiyle: Ya Ali! diye bağırdı. - M. Ş. Esendal

Çeviriler[düzenle]

Kaynakça[düzenle]

  • Türk Dil Kurumu: "son"

Atasözleri[düzenle]

Azerice[düzenle]

[düzenle]

son

  1. son

Gagavuzca[düzenle]

Köken[düzenle]

Eski Türkçe song

Ön ad[düzenle]

  1. son

Kaynakça[düzenle]

  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki

İngilizce[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (primatlar, aile) oğul, erkek evlat

İskoç İngilizcesi[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (primatlar, aile) oğul

İsveççe[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (primatlar, aile) oğul

Özbekçe[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (sayılar) sayı

Volapük dili[düzenle]

[düzenle]

son

  1. (primatlar, aile) oğul

Zazaca[düzenle]

[düzenle]

son

  1. ant