ant

Vikisözlük sitesinden
Jump to navigation Jump to search

Türkçe[düzenle]

Söyleniş[düzenle]

IPA: /ˈant/, çoğulu IPA: /antˈlaɾ/

Heceleme[düzenle]

Heceleme: ant

[düzenle]

ant (belirtme hâli andı, çoğulu antlar) -dı

  1. (hukuk) Tanrı'yı veya kutsal bilinen bir kişiyi, bir şeyi tanık göstererek bir olayı doğrulama, yemin, kasem
  2. kendi kendine söz verme, ahit
    Andım var, bu işi yapacağım.

Deyimler[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Türetilmiş kavramlar[düzenle]

antça, antçı, antçık, antken, antla, antlı, antsa, antsı, antsız

Kaynakça[düzenle]

  • Türk Dil Kurumu: "ant"
  • KÚNOS, Dr. Ignaz (1902). Şeyh Süleyman Efendi, Çağatayca-Osmanlıca Sözlük. Budapeşte: Section Orientale de la Société Ethnographique Hongroise.


Çağatayca[düzenle]

[düzenle]

[1] and, kasem, ahd-i peyman, sükende

İngilizce[düzenle]

[düzenle]

ant

  1. (böcekler, karıncalar) karınca

Karaçay Balkarca[düzenle]

[düzenle]

  1. (hukuk) yemin, ant

Kumanca[düzenle]

[düzenle]

ant

  1. (hukuk) yemin, ant

Tatarca[düzenle]

[düzenle]

ant

  1. (hukuk) yemin, ant

Türkmence[düzenle]

[düzenle]

ant

  1. (hukuk) yemin, ant