isim

Vikisözlük sitesinden
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Türkçe[düzenle]

Köken[düzenle]

Osmanlı Türkçesi اسم‎, o da Arapça اِسْم(ism).

Söyleniş[düzenle]

[düzenle]

isim (belirtme hâli ismi, çoğulu isimler)

  1. anılacak değer, önem
  2. bir konuyu sürekli ve tekrar tekrar anlatış
    İsiminden bıktım usandım!
  3. herkesçe tanınmış veya işitilmiş olma hâli
  4. kişiyi, bir şeyyi açıklamaya, anlatmaya, bildirmeye, tanımlamaya yarayan kelime ya da kelimeler
    İsim dediğin Hz. Âdem'den bu yana kendini taşıyanı kâh usul usul yoğurur, kâh efsunlu iplerle sıkı sıkı bağlardı. İsim dediğin, yüksekte uçanın belini bükecek, alçaktan geçenin başını doğrultacak; pervasıza perva, korkusuza korku katacak kadar kudretli idi. — E. Şafak
  5. nâm
  6. (dil bilimi) Canlı ve cansız varlıkları, duygu ve düşüncelere, çeşitli durumları bildiren kelime
  7. (mecaz) kişi, şahıs
    Biz eskidikçe yaşlarımız yirmiden yirmi bire, yirmi birden yirmi ikiye bastıkça yeni yüzler, yeni isimler katılıyor aramıza. — Y. Z. Ortaç
Çekimleme[düzenle]

Eş anlamlılar[düzenle]

  • (dil bilimi): ad

Alt kavramlar[düzenle]

Deyimler[düzenle]

Kelime birliktelikleri[düzenle]

Türetilmiş kavramlar[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Kaynakça[düzenle]

Ek okumalar[düzenle]

Azerice[düzenle]

Köken[düzenle]

Arapça اِسْم(ism).

[düzenle]

isim

  1. (dil bilimi) isim