ben

Vikisözlük sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara

Türkçe[düzenle]

Durum Tekil Çoğul
Yalın ben benler
Belirtme (-i) beni benleri
Yönelme (-e) bene benlere
Bulunma (-de) bende benlerde
Çıkma (-den) benden benlerden
Tamlayan benin benlerin

ben -ni

[düzenle]

[1] (dermatoloji) çoğu doğuştan, tende bulunan ufak, koyu renkli leke veya kabartı
[2] en çok üzümde görülen olgunlaşma belirtisi
[3] saçta, sakalda beliren beyazlık
[4] olta veya tuzağa konulan yem
[5] kuşun yavrusuna taşıdığı yem

Söyleniş

IPA: /ˈbɛn/, çoğulu IPA: /bɛnˈłɛɾ/

Yazılışlar

بنلر çoğulu ،بن

Heceleme

Heceleme: ben

Çeviriler

Türk lehçeleri

Atasözleri

Binin yarısı beş yüz o da ben de yok
Dervişlik olaydı taç ile hırka, ben de alırdım otuza kırka
Evladı ben doğurdum, ama gönlünü ben doğurmadım
Isıtma ben tuttuğumu kırk yıl sonra tanırım demiş
Sen ağa ben ağa, bu ineği kim sağa
Sen olursan bensiz, ben de olurum sensiz
Sen sen, ben ben

Deyimler

Köken

Eski Türkçe: men (otk)

Kaynakça

  • Türk Dil Kurumu: "ben"

Adıl[düzenle]

Türkçe şahıs zamirleri
Adet 1. şahıs 2. şahıs 3. şahıs
Tekil ben sen o
Çoğul biz siz onlar
[1] (şahıs zamirleri) teklik birinci kişiyi gösteren söz, kişi zamiri
[2] kişiyi diğer varlıklardan ayıran şuur
[3] kimsenin kişiliğini oluşturan temel unsur

Söyleniş

IPA: /ˈbɛn/

Yazılışlar

بن

Heceleme

Heceleme: ben

Eş anlamlılar

[3] ego

Çeviriler

Türk lehçeleri


Danca[düzenle]

[düzenle]

[1] (anatomi) bacak
[2] (anatomi) kemik

Eski Türkçe[düzenle]

Adıl[düzenle]

[1] (kişi zamirleri) ben

İsveççe[düzenle]

[düzenle]

[1] (anatomi) bacak
[2] (anatomi) kemik

Manksça[düzenle]

[düzenle]

[1] (primatlar) kadın

Norveççe[düzenle]

[düzenle]

[1] (anatomi) kemik