ek

Vikisözlük sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara

Türkçe[düzenle]

[düzenle]

ek -ki

Tekil Çoğul
ek ekler
[1] (yapı bilgisi) kelime türetmek veya kelimenin görevini belirtmek için kullanılan, başa, sona veya kelimenin içine eklenebilen, bağımlı dil bilgisi ögeleri, lahika
[2] bir şeyin eksiğini tamamlamak için ona katılan parça
Yazının ekleri.
[3] bir gazete veya derginin günlük yayımından ayrı ve ücretsiz olarak verdiği parça, ilave
Gazetenin haftalık sanat ve edebiyat eki.
[4] sonradan katılan, yapılan, dikilen, yapıştırılan parçanın belli olan yeri
[5] iki borunun birbirine birleştirildiği yer

Heceleme[düzenle]

ek, çoğulu ek·ler

Köken[düzenle]

Türkçe: Kendi başına bir kökü.

Deyimler[düzenle]

Kaynakça[düzenle]

  • Türk Dil Kurumu: "ek"

Türk lehçeleri[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Atasözleri[düzenle]

Ek tohumun hasını, çekme yiyecek yasını
Er ek, geç ek, tava ek
Kasımdan on gün evvel ek, on gün sonra ekme

Ön ad[düzenle]

  1. eklenmiş, katılmış
    Okul müdürüyken okulun ek inşaatında hamallarla birlikte çalışmış. - H. Taner

Türk lehçeleri[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Afrikanca[düzenle]

Adıl[düzenle]

  1. (kişi adılları) ben

İsveççe[düzenle]

[düzenle]

  1. (kayıngiller, ağaçlar) meşe