kişi

Vikisözlük sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara

Türkçe[düzenle]

[düzenle]

Durum Tekil Çoğul
Yalın kişi kişiler
Belirtme (-i) kişiyi kişileri
Yönelme (-e) kişiye kişilere
Bulunma (-de) kişide kişilerde
Çıkma (-den) kişiden kişilerden
Tamlayan kişinin kişilerin

kişi -si

[1] (primatlar, toplum bilimi) kadın veya erkeğe verilen genel ad, şahıs, zat, nefer, nüfus
Sınıfta, sürekli olarak numarası yaramazlar listesinin başına yazılan kişi bendim. - A. Kutlu
[2] (dil bilimi) çekimli fiillerde ve zamirlerde konuşan, dinleyen, sözü edilen varlık, şahıs
Ben (tekil kişi), sen (tekil kişi), o (tekil kişi). Biz (çoğul kişi.) siz (çoğul kişi), onlar (çoğul kişi).
[3] (edebiyat) hikâye, oyun, roman v.b.'nde yer alan kimse
[4] , koca
[5] (primatlar) erkek

Söyleniş

/kiˈʃi/, çoğulu /kiʃiˈleɾ/

Heceleme

ki·şi, çoğulu ki·şi·ler

Deyimler

kişi eki

Kaynakça

  • Türk Dil Kurumu: "kişi"

Türk lehçeleri

Çeviriler

Atasözleri

Akıllı olsa her sakallı kişi, sakallılara danışırlardı her işi
Bin kişi değmez bir kişi, bir kişi değer bin kişi
Bir kızı bin kişi ister bir kişi alır
Düşüne düşüne görmeli işi, sonra pişman olmamalı kişi
İki kişi başında fes yok derse başını yokla
İki kişi dinden olursa bir kişi candan olur
Kişi arkadaşından bellidir

Deyimler

kişi adılı

Türetilmiş kavramlar

kişice, kişici, kişicik, kişili, kişisiz, kişiyle, kişiyse

Köken

(Türkçe)

Kaynakça

  • Türk Dil Kurumu: "kişi"

Azerice[düzenle]

[düzenle]

[1] adam, erkek

Örnekler

[1] Atan yaşında kişiyəm, məni ələ salırsan?
Baban yaşında adamım, beni alaya mı alıyorsun?

Gagavuzca[düzenle]

[düzenle]

[1] kişi

Köken

[1] (Eski Türkçe) kishi

Kaynakça

  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki

Karaçay Balkarca[düzenle]

[düzenle]

[1] kişi
[2] insan
[3] kimse
[4] evli erkek, koca

Kumanca[düzenle]

[düzenle]

[1] kişi
[2] insan

Türkmence[düzenle]

[düzenle]

[1] kimse, kişi

Kaynakça

  • Atacanov, Ata (1922). Türkmendolu Yir Sözlüğü.