kişi

Vikisözlük sitesinden
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Türkçe[düzenle]

[düzenle]

kişi (belirtme hâli kişiyi, çoğulu kişiler)

[1] (primatlar, toplum bilimi) kadın veya erkeğe verilen genel ad, şahıs, zat, nefer, nüfus
Sınıfta, sürekli olarak numarası yaramazlar listesinin başına yazılan kişi bendim. - A. Kutlu
[2] (dil bilimi) çekimli fiillerde ve zamirlerde konuşan, dinleyen, sözü edilen varlık, şahıs
Ben (tekil kişi), sen (tekil kişi), o (tekil kişi). Biz (çoğul kişi.) siz (çoğul kişi), onlar (çoğul kişi).
[3] (edebiyat) hikâye, oyun, roman v.b.'nde yer alan kimse
[4] , koca
[5] (primatlar) erkek

Söyleniş[düzenle]

IPA: /kiˈʃi/, çoğulu IPA: /kiʃiˈleɾ/

Heceleme[düzenle]

Heceleme: ki·şi

Deyimler[düzenle]

kişi eki

Kaynakça[düzenle]

  • Türk Dil Kurumu: "kişi"

Türk lehçeleri[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Atasözleri[düzenle]

Akıllı olsa her sakallı kişi, sakallılara danışırlardı her işi
Bin kişi değmez bir kişi, bir kişi değer bin kişi
Bir kızı bin kişi ister bir kişi alır
Düşüne düşüne görmeli işi, sonra pişman olmamalı kişi
İki kişi başında fes yok derse başını yokla
İki kişi dinden olursa bir kişi candan olur
Kişi arkadaşından bellidir

Deyimler[düzenle]

kişi adılı

Türetilmiş kavramlar[düzenle]

kişice, kişici, kişicik, kişili, kişisiz, kişiyle, kişiyse

Köken[düzenle]

Türkçe

Kaynakça[düzenle]

  • Türk Dil Kurumu: "kişi"

Azerice[düzenle]

[düzenle]

kişi

[1] adam, erkek

Örnekler[düzenle]

[1] Atan yaşında kişiyəm, məni ələ salırsan?
Baban yaşında adamım, beni alaya mı alıyorsun?

Gagavuzca[düzenle]

[düzenle]

kişi

[1] kişi

Köken[düzenle]

[1] Eski Türkçe kishi

Kaynakça[düzenle]

  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki

Karaçay Balkarca[düzenle]

[düzenle]

[1] kişi
[2] insan
[3] kimse
[4] evli erkek, koca

Kumanca[düzenle]

[düzenle]

kişi

[1] kişi
[2] insan

Türkmence[düzenle]

[düzenle]

kişi

[1] kimse, kişi

Kaynakça[düzenle]

  • Atacanov, Ata (1922). Türkmendolu Yir Sözlüğü.