sen

Vikisözlük sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara
Disambig.svg Başka anlamlar veya farklı yazılışlar için bakınız: san, sin, sun, şan, şen

Türkçe[düzenle]

Adıl[düzenle]

Türkçe şahıs zamirleri
Adet 1. şahıs 2. şahıs 3. şahıs
Tekil ben sen o
Çoğul biz siz onlar
  1. (şahıs zamirleri) teklik ikinci kişiyi gösteren söz, kişi zamiri

Yazılışlar[düzenle]

سن

Heceleme

Heceleme: sen

Türk lehçeleri[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Atasözleri[düzenle]

Deh! denmiş dünyayı, Çüş! diye sen mi durduracaksın?
Herkesin geçtiği köprüden sen de geç
Oğlan doğur, kız doğur; hamurunu sen yoğur
Paran ucuz olursa sen pahalı olursun
Sana taşla vurana sen aşla vur
Sen ağa ben ağa, bu ineği kim sağa
Sen bilirsin deyince kavga olmaz

Deyimler[düzenle]

abacı kebeci, sen neci
anan turp baban şalgam sen nereden çıktın gülbeşeker
ben sana hayran sen cama tırman
sen ağa ben ağa koyunları kim sağa
sen giderken ben geliyordum
sen sağ ben selamet
vardığın yer körse sen de gözünü kapa

Köken[düzenle]

Eski Türkçe:

Kaynakça[düzenle]

  • Türk Dil Kurumu: "sen"

Azerice[düzenle]

Adıl[düzenle]

[1] (kişi adılları) sen

Fince[düzenle]

Adıl[düzenle]

[1] (işaret adılları) onu

Şorca[düzenle]

Adıl[düzenle]

[1] (kişi adılları) sen

Türkmence[düzenle]

Adıl[düzenle]

[1] (kişi adılları) sen

Kaynakça[düzenle]

  • Atacanov, Ata (1922). Türkmendolu Yir Sözlüğü.