iskele

Türkçe

Köken

İtalyanca

Ad

iskele (belirtme hâli iskeleyi, çoğulu iskeleler)

İskele (1)

İskele (2)

İskele (5)

İskele (7)

1. (denizcilik, yapılar) Deniz taşıtlarının yanaştığı, çoğu tahta ve betondan yapılmış, denize doğru uzanan yer.
   • Vapurdan indi, iskeleye çıkar çıkmaz etrafına bakındı. - S. F. Abasıyanık
2. Kıyıya yanaşan deniz aracına doğru uzatılan eğreti küçük köprü veya gemiye çıkmayı sağlayan merdiven.
   • Oturduğu yerden kalkıyor, iskele zincirine uzanan eli, iskele tabanına basan ayağı, kendini çekiyor yukarı. - Z. Selimoğlu
3. (denizcilik) Vapur uğrağı olan şehir veya kasaba.
4. (ulaşım) İçerilerde bulunan bir yerin kendine en yakın olan deniz taşıtı uğrağı veya demir yolu durağı.
   • Mudanya, Bursa'nın iskelesidir.
5. (yapı malzemeleri) Yapıların dışında sıvama, boyama veya onarım için keresteden kat kat kurulan, çalışma sırasında üstüne çıkılan çatkı.
6. (denizcilik) Geminin sol yanı.
7. (sinema, televizyon) Işıkların yerleştirilmesi, ışıkçıların dolaşabilmesi için stüdyolarda tavana yakın yerde duvarı çepeçevre saran çıkıntı.

Deyimler

baba baba değil iskele babası, iskele almak,

Türetilmiş Kavramlar

iskele alabanda, iskele babası, iskele kelepçesi, iskele kuşu, sürme iskele, ip iskelesi

Çeviriler

Denizcilik

• Almanca: Kai (de) e
• Bulgarca: кей (bg) (key)
• Danca: kaj (da)
• Estonca: kai (et)
• Felemenkçe: kade (nl), aanlegplaats (nl)
• Fince: laituri (fi), kaija (fi), laivaterminaali (fi)
• Fransızca: quai (fr)
• İngilizce: quay (en), wharf (en)
• İspanyolca: muelle (es) e, embarcadero (es) e
• İsveççe: kaj (sv), brygga (sv)
• Kürtçe: rixtim (ku)
• Macarca: rakpart (hu)
• Norveççe: kai (no)
• Rusça: причал (ru) e (priçal)

Ulaşım

• Fince: pysäkki (fi)

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "iskele" maddesi