dikmek

Türkçe

Eylem

dikmek (üçüncü tekil şahıs geniş zaman çekimi diker)

Kuleyi dikmişler.

Adamlar, ağaç dikiyorlar. (2)

Kadın, şişeyi dikiyor. (3)

1. Bir cismi dik olarak durdurmak.
   • Bir yere direk dikmek.
2. Yetiştirmek için bir bitkiyi toprağa yerleştirmek.
   • "Boş toprağa bir koru dikseniz otuz yılda gölge verir." - Falih Rıfkı Atay
3. Bardak, kadeh, testi vb. kapların içindekini bir çırpıda, bir solukta içmek.
   • "Doldurmasıyla kadehini dikmesi, gözünü kırpmadan tek yudumda devirmesi bir oluyor." - Attilâ İlhan
4. Biçilmiş veya yırtılmış kumaş, deri, yara vb.ni iğneye geçirilmiş iplikle tutturmak.
   • Giysi dikmek.
5. Biçilmiş kumaş veya deri parçalarını) İğne iplikle birbirine tutturmak suretiyle giyilecek veya kullanılacak bir şey meydana getirmek.
   • Kocasının ve çocuğunun üstünü başını diker (Burhan Felek).
6. Beklemek için birini bir şeyin başına getirmek.
   • "O günden sonra kapıya diktiği bir bekçiye iş çıkışları işçilerin üstlerini arattı." - Lâtife Tekin
7. Top, taş vb.ni dikine havaya atmak.
8. Yapı kurmak, inşa etmek.
9. Top vb.ni oyun alanında belirli bir yere koymak.
   • Oyuncu topu penaltı noktasına dikti.

Atasözleri

• tandır başında bağ dikmek kolaydır

Deyimler

nalları dikmek, ocağına incir ağacı dikmek, tüy dikmek

Çeviriler

çeviriler

• Azerice: tikmək (az), əkmək (az)
• Çağatayca: tikmek‎ (chg)
• Eski Türkçe: tikmek‎ (otk) (tikmek)
• Estonca: õmblema (et)
• Felemenkçe: naaien (nl)
• Fince: ommella (fi), neuloa (fi)
• Fransızca: coudre (fr)
• İngilizce: sew (en)
• Macarca: varr (hu)
• Rusça: ставить (ru) (stavitʹ), сстроить (ru) (sstroitʹ)
• Türkmence: dikmek (tk), tikmek (tk)

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "dikmek" maddesi

• Kubbealtı Lugatı: "dikmek"

Türkmence

Eylem

dikmek

1. (dokuma) dikmek
2. kaldırmak
3. batırmak, saplamak

Kaynakça

• Atacanov, Ata (1922). Türkmendolu Yir Sözlüğü.