sınıf

Türkçe

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /sɯ.nɯf/
• Heceleme: sı‧nıf

Köken

Osmanlı Türkçesi صنف‎ (sınf) sözcüğünden devralındı, Arapça صِنْف‎ (ṣinf) sözcüğünden.

Ad

sınıf (belirtme hâli sınıfı, çoğulu sınıflar)

Sınıfta (3) son sınıflar çalışıyor. (1)

Memeliler sınıfı (5)

1. (eğitim) Öğrencilerin yıllık öğrenime göre ayrıldıkları bölümlerden her biri.
2. Çeşitli amaçlarla oluşmuş kümeler.
3. derslik.
4. Önemlerine, niteliklerine göre kişi veya nesnelerin yerleştirildiği kategorilerden her biri.
5. (biyoloji) Takımlardan oluşan birlik, dalların alt bölümü.
6. (mantık) Belli ortak belirtileri olan tek tek nesneler öbeği.
7. (toplum bilimi) Bir toplumda, aynı görevi yapan, aynı yararı sağlayan, aynı şartlarda yaşayan büyük insan grubu; tabaka, klas.

Deyimler

sınıf atlamak, sınıfta bırakmak, sınıfta çakmak, sınıfta kalmak

Türetilmiş kavramlar

sınıf annesi, sınıf başkanı, sınıf muallimi, sınıf öğretmeni, alt sınıf, birinci sınıf, ikinci sınıf, sosyal sınıf, üçüncü sınıf, üst sınıf, ana sınıfı, emekçi sınıfı, hazırlık sınıfı, istihkâm sınıfı, levazım sınıfı, muhabere sınıfı, ruhban sınıfı, süvari sınıfı, uygulama sınıfı

Çeviriler

çeviriler

• Almanca: Klasse (de) d
• Arapça: صنف‎ (ar)
• Azerice: sinif (az)
• Çekçe: třída (cs) d, učebna (cs) d; ročník (cs) e; odrůda (cs) d, skupina (cs) d
• Estonca: klass (et)
• Felemenkçe: klas (nl)
• Fince: luokka (fi), luokkahuone (fi), lahko (fi)
• Fransızca: classe (fr)
• İngilizce: class (en)
• İsveççe: klass (sv)
• İtalyanca: gruppo (it), classe (it)
• Kürtçe: sinif (ku), çîn (ku)
• Norveççe: klasse (no)
• Rusça: класс (ru) e (klass)
• Tatarca: sínıf (tt)
• Türkmence: klas (tk)
• Yunanca: τάξη (el) (táxi)

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "sınıf" maddesi