düşman

Vikisözlük sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara

Türkçe[düzenle]

[düzenle]

düşman (belirtme hâli düşmanı, çoğulu düşmanlar) düşman -nı

[1] (toplum bilimi) birinin kötülüğünü isteyen, ondan nefret eden, ona zarar vermeye çalışan kimse, yağı, hasım, antagonist, dost karşıtı
Ben ki dans salonlarına, barlara düşman bir adamımdır. - S. F. Abasıyanık
[2] birbirleriyle savaşan devletler ve bu devletlerin asker, sivil bütün uyrukları
Biz toprağımızdan düşmanı atmaya mecburuz. - R. E. Ünaydın
[3] aralarında birbirleriyle çatışmaya varacak ölçüde anlaşmazlık olan taraflar
Dostumuza güvenmeyelim de düşmanımıza mı güvenelim? - B. R. Eyuboğlu
[4] bir şeyi büyük ölçüde kullanıp tüketen kimse
Ekmek düşmanı.
[5] bazı şeylerden nefret eden, tiksinen kimse
İçki düşmanı.

Söyleniş[düzenle]

IPA: /dyʃˈman/

Heceleme[düzenle]

Heceleme: düş·man

Köken[düzenle]

Farsça

Deyimler[düzenle]

Kaynakça[düzenle]

Türk lehçeleri[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Atasözleri[düzenle]

Akıllı düşman, akılsız dosttan hayırlıdır
Ata dost gibi bakmalı, düşman gibi binmeli
Bin dost az, bir düşman çok
Borç vermekle, düşman vurmakla
Domuz derisi post olmaz, eski düşman dost olmaz
Dost ağlatır, düşman güldürür
Dost başa bakar, düşman ayağa

Türetilmiş kavramlar[düzenle]

düşmanca, düşmancı, düşmancık, düşmanken, düşmanla, düşmanlı, düşmanlık, düşmansa, düşmansı, düşmansız

Ön ad[düzenle]

[1] bir şeyin yaşamasına, barınmasına engel olan (güç, tutum vb.)