dost

Vikisözlük sitesinden
Jump to navigation Jump to search

Türkçe[düzenle]

Köken[düzenle]

Osmanlıca دوست (dost), Farsça دوست (dôst)

[düzenle]

dost (belirtme hâli dosdu, çoğulu dostlar) -tu

  1. (toplum bilimi) sevilen, güvenilen, yakın arkadaş, gönüldaş, iyi anlaşılan kimse, düşman karşıtı
    Ben giderim adım kalır. Dostlar beni hatırlasın. - Âşık Veysel}}
  2. erkek veya kadının evlilik dışı ilişki kurduğu kimse, zamazingo
    Bir dostu vardı, belalı, çapkın bir delikanlı. - H. R. Gürpınar}}
  3. sahibine sevgi gösteren hayvan
    Köpek insan dostudur.
  4. bir şeye aşırı ilgi duyan, koruyan kimse
    Kitap dostu.

Deyimler[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Ön ad[düzenle]

  1. iyi geçinen, aralarında iyi ilişki bulunan
    Yüzleri tatlı, dilleri tatlı, dost insanlardı bunlar. - T. Buğra}}

Çeviriler[düzenle]

Kaynakça[düzenle]

  • Türk Dil Kurumu: "dost"

Atasözleri[düzenle]

Azerice[düzenle]

Diğer yazılışlar
Kiril дост
Latin dost
Arap دوست

Köken[düzenle]

Farsça دوست (dost)

[düzenle]

dost

  1. arkadaş, dost

Çekçe[düzenle]

Belirteç[düzenle]

  1. yeterince, yeteri kadar

Gagavuzca[düzenle]

Köken[düzenle]

Farsça دوست (dôst)

[düzenle]

dost

  1. (') dost

Kaynakça[düzenle]

  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki

Kırım Tatarca[düzenle]

[düzenle]

dost

  1. (') dost, arkadaş

Türkmence[düzenle]

[düzenle]

dost

  1. (') dost, arkadaş