dost

Vikisözlük sitesinden
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Türkçe[düzenle]

Köken[düzenle]

Osmanlı Türkçesi دوست(dost), o da Farsça دوست(dôst)

Söyleniş[düzenle]

[düzenle]

dost (belirtme hâli dosdu, çoğulu dostlar)

  1. bir şeye aşırı ilgi duyan, koruyan kimse
    Kitap dostu.
  2. erkek veya kadının evlilik dışı ilişki kurduğu kimse
    Bir dostu vardı, belalı, çapkın bir delikanlı. — H. R. Gürpınar
  3. sahibine sevgi gösteren hayvan
    Köpek insan dostudur.
  4. (sosyoloji) sevilen, güvenilen, yakın arkadaş, gönüldaş, iyi anlaşılan kimse
    Ben giderim adım kalır. / Dostlar beni hatırlasın. — Âşık Veysel

Çekimleme[düzenle]

Eş anlamlılar[düzenle]

Zıt anlamlılar[düzenle]

Üst kavramlar[düzenle]

Atasözleri[düzenle]

Deyimler[düzenle]

Kelime birliktelikleri[düzenle]

Türetilmiş kavramlar[düzenle]

İlgili kavramlar[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Ön ad[düzenle]

dost (karşılaştırma daha dost, üstünlük en dost)

  1. iyi geçinen, aralarında iyi ilişki bulunan
    Yüzleri tatlı, dilleri tatlı, dost insanlardı bunlar. — T. Buğra

Çeviriler[düzenle]

Kaynakça[düzenle]

Azerice[düzenle]

Diğer yazılışlar
Arap دوست
Kiril дост
Latin dost

Köken[düzenle]

Farsça دوست(dost)

Söyleniş[düzenle]

  • Heceleme: dost

[düzenle]

dost

  1. arkadaş
  2. dost

Çekçe[düzenle]

Söyleniş[düzenle]

  • Heceleme: dost

Belirteç[düzenle]

dost

  1. yeterince, yeteri kadar

Gagavuzca[düzenle]

Köken[düzenle]

Farsça دوست(dôst)

Söyleniş[düzenle]

  • Heceleme: dost

[düzenle]

dost

  1. (sosyoloji) dost

Kaynakça[düzenle]

  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki

Kırım Tatarcası[düzenle]

Söyleniş[düzenle]

  • Heceleme: dost

[düzenle]

dost

  1. (sosyoloji) arkadaş, dost

Türkmence[düzenle]

Söyleniş[düzenle]

  • Heceleme: dost

[düzenle]

dost

  1. (sosyoloji) arkadaş, dost