İçeriğe atla

kötü

Vikisözlük sitesinden
Ayrıca bakınız: kotu

Türkçe

[düzenle]

Köken

[düzenle]

Osmanlı Türkçesi كوتی sözcüğünden devralındı (köti), büyük olasılıkla Batı Ermenice kot'i ("cüzzamlı") kelimesinden alıntıdır; karş. Çanıllı Türkçesi kötü "zayıf, cılız".[1].[2].

Söyleniş

[düzenle]

Ön ad

[düzenle]

kötü (karşılaştırma daha kötü, üstünlük en kötü)

  1. İstenilen, beğenilen nitelikte olmayan, hoşa gitmeyen, iyi karşıtı; bet, yaş, yavuz, bed, berbat, fena,
    • 2008: Ahmet TELLİ, 2008, Barbar ve Şehlâ, sayfa 73 , Everest Yayınları
      "Hiçbir şey daha kötü olamaz/Kötü biten bir aşk sonrasından."
  2. Zararlı, tehlikeli
    • Kötü adam
  3. Korku, endişe veren
    • Yabancının bu kötü kastına yalnız azmimizle karşı koyduk. - R. E. Ünaydın
  4. Kaba ve kırıcı
    • Kızına söylemedik kötü lakırdı bırakmamış. - M. Ş. Esendal
  5. Kişi veya toplum üzerinde olumsuz etkileri olan

Belirteç

[düzenle]

kötü

  1. Aşırı, çok.

Atasözleri

[düzenle]
iyi evlat babayı vezir, kötü evlat rezil eder
kötü komşu insanı hacet sahibi eder
kötü söyleme eşine, ağı katar aşına

Deyimler

[düzenle]

kötü kişi olmak, kötü kötü düşünmek, kötü olmak, kötü söylemek, kötüye çekmek, kötüye kullanmak

Sözcük birliktelikleri

[düzenle]

kötü adam, kötü göz, kötü haber, kötü huylu, kötü kadın, kötü kalpli, kötü yol, iyi kötü, iyisiyle kötüsüyle


Çeviriler

[düzenle]

Çeviriler

[düzenle]

Kaynakça

[düzenle]

Gagavuzca

[düzenle]

Köken

[düzenle]

Türkçe kötü

Ön ad

[düzenle]

kötü

  1. kötü

Kaynakça

[düzenle]
  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki

Tatarca

[düzenle]

kötü

  1. sürü

Eylem

[düzenle]

kötü

  1. beklemek
  2. (hayvanları) gütmek
  1. GELIR Mehmet Zeki. 2019. "Kötü Kelimesinin Kökeni Üzerine": Çukurova Üniversitesi Türkoloji Araştırmaları Dergisi, Vol.4/1, pp. 83-99.
  2. PASTOR Dorian. 2020. "Le mot turc kötü : une origine anatolienne ?": Journal Asiatique, Vol.308/2, pp. 133-144