gün

Vikisözlük sitesinden
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Disambig.svg Ayrıca bakınız: Gün, gun

Türkçe[düzenle]

Söyleniş[düzenle]

Köken[düzenle]

Osmanlı Türkçesi كون‎, o da Eski Türkçe kün(kün).

[düzenle]

gün (belirtme hâli günü, çoğulu günler) -nü Şablon:Vikiprdi

  1. belirli günlerde ev hanımlarının misafir ağırlamak için yaptıkları toplantı
    Yarın Ayşe Hanım'ın günü.}}
  2. Güneş ışığı
  3. içinde bulunulan zaman
    Aylıkları, günün ihtiyaçları karşısında devede kulak gibi kalıyordu.|R. N. Güntekin}}
  4. iyi yaşanmış zaman
    Zavallı gün görmedi.}}
  5. sıra, zaman
    Ama şu son günlerde büyük bir ilerleme olmuştu kadında.|A. Kulin}}
  6. tarih
  7. (astronomi) Güneş
  8. (zaman) bayram niteliğinde özel gün
    Bugün Fransızların günü imiş.}}
  9. (zaman) çağ, devir
  10. (zaman) gündüz
    Bütün gün yanında kalırdım.|A. Ağaoğlu}}
  11. (zaman) Yer yuvarlağının kendi ekseni etrafında bir defa dönmesiyle geçen 24 saatlik süre
    Kız kardeşi üç yıl, bir gün olsun canı sıkılmadan yaşadı Tatvan'da.|N. Cumalı}}

Çekimleme[düzenle]

Üst kavramlar[düzenle]

Alt kavramlar[düzenle]

Deyimler[düzenle]

Sözcük birliktekikleri[düzenle]

Türetilmiş kavramlar[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Kaynakça[düzenle]

Atasözleri[düzenle]

Azerice[düzenle]

Söyleniş[düzenle]

Heceleme: gün

[düzenle]

gün

  1. (zaman) gün

Gagavuzca[düzenle]

Söyleniş[düzenle]

Heceleme: gün

Köken[düzenle]

Eski Türkçe kün(kün)

[düzenle]

gün

  1. (zaman) gün

Kaynakça[düzenle]

  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki

Türkmence[düzenle]

Söyleniş[düzenle]

Heceleme: gün

Köken[düzenle]

Eski Türkçe kün(kün)

[düzenle]

gün

  1. (zaman) gün

Kaynakça[düzenle]

  • KÚNOS, Dr. Ignaz (1902). Şeyh Süleyman Efendi, Çağatayca-Osmanlıca Sözlük. Budapeşte: Section Orientale de la Société Ethnographique Hongroise.