gün

Vikisözlük sitesinden
Ayrıca bakınız: Gun, Gün, gun

Türkçe[değiştir]

Köken[değiştir]

Osmanlı Türkçesi كون‎, Eski Türkçe kün(kün).

Söyleniş[değiştir]

[değiştir]

gün (belirtme hâli günü, çoğulu günler)

  1. belirli günlerde ev hanımlarının misafir ağırlamak için yaptıkları toplantı
    Yarın Ayşe Hanım'ın günü.
  2. Güneş ışığı
  3. içinde bulunulan zaman
    Aylıkları, günün ihtiyaçları karşısında devede kulak gibi kalıyordu. — R. N. Güntekin
  4. iyi yaşanmış zaman
    Zavallı gün görmedi.
  5. sıra, zaman
    Ama şu son günlerde büyük bir ilerleme olmuştu kadında. — A. Kulin
  6. tarih
  7. (astronomi) Güneş
  8. (zaman) bayram niteliğinde özel gün
    Bugün Fransızların günü imiş.
  9. (zaman) çağ, devir
  10. (zaman) gündüz
    Bütün gün yanında kalırdım. — A. Ağaoğlu
  11. (zaman) Yer yuvarlağının kendi ekseni etrafında bir defa dönmesiyle geçen 24 saatlik süre
    Kız kardeşi üç yıl, bir gün olsun canı sıkılmadan yaşadı Tatvan'da. — N. Cumalı

Çekimleme[değiştir]

Üst kavramlar[değiştir]

Alt kavramlar[değiştir]

Atasözleri[değiştir]

Deyimler[değiştir]

Kelime birliktekikleri[değiştir]

Türetilmiş kavramlar[değiştir]

Çeviriler[değiştir]

Kaynakça[değiştir]

Ek okumalar[değiştir]

Azerice[değiştir]

Söyleniş[değiştir]

  • Heceleme: gün

[değiştir]

gün

  1. (zaman) gün

Gagavuzca[değiştir]

Köken[değiştir]

Eski Türkçe kün(kün).

Söyleniş[değiştir]

  • Heceleme: gün

[değiştir]

gün

  1. (zaman) gün

Kaynakça[değiştir]

  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki

Türkmence[değiştir]

Köken[değiştir]

Eski Türkçe kün(kün).

Söyleniş[değiştir]

  • Heceleme: gün

[değiştir]

gün

  1. (zaman) gün

Kaynakça[değiştir]

  • KÚNOS, Dr. Ignaz (1902). Şeyh Süleyman Efendi, Çağatayca-Osmanlıca Sözlük. Budapeşte: Section Orientale de la Société Ethnographique Hongroise.