yılan

Vikisözlük sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara

Türkçe[düzenle]

Söyleniş[düzenle]

IPA: /jɯˈlan/

Heceleme[düzenle]

Heceleme: yı·lan

[düzenle]

yılan (belirtme hâli yılanı, çoğulu yılanlar)

[1] Yılan
Vikipedi
yılan hakkında Türkçe Vikipedi'de ansiklopedik bilgi bulabilirsiniz.
  1. (sürüngenler, yılanlar) sürüngenler (reptilia) sınıfının ayaksız, ince, uzun, derisi pullu olan yılanlar alt takımındaki türlere verilen genel ad, yerdegezen
    Ok yılanı. Su yılanı. Çıngıraklı yılan. Gözlüklü yılan.
  2. yılma işini yapan
  3. (mecaz) hain veya sinsi kimse

Bilimsel adı[düzenle]

serpentes

Kaynakça[düzenle]

Deyimler[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Karşıt anlamlılar[düzenle]

yılmayan

Üst kavramlar[düzenle]

pullular

Alt kavramlar[düzenle]

kobra, piton

Sözcük birliktelikleri[düzenle]

koynunda yılan beslemek, yılan gibi, yılan gibi sokmak, yılan hikâyesi, koynunda yılan beslemek, (uyuyan) yılanın kuyruğuna basmak

Türetilmiş kavramlar[düzenle]

[*] yılanbaşı, yılanca, yılancı, yılancık, yılandili, yılaniğnesi, yılankavi, yılankemiği, yılanken, yılanla, yılanlı, yılansa, yılansı, yılansız, yılanyastığı

Köken[düzenle]

[1, 3] Eski Türkçe Çincede yılan ve ejderha manasına gelen  (zh) (lung) kelimesiden Ana Türkçeye *jɨ̄lan olarak geçmiş ve oradan Türkçeye gelmiştir.
[2] Türkçe yılmak fiilinden türetilmiştir.

Ayrıca bakınız[düzenle]

Atasözleri[düzenle]

Ana yılan, sözü yalan, karı çiçek, sözü gerçek
Her deliğe elini sokma, ya yılan çıkar ya çıyan
Onmadık hacıyı deve üstünde yılan sokar
Sevda geçer yalan olur, sonra sokar yılan olur
Su içene yılan bile dokunmaz
Talihsiz hacıyı deve üstünde yılan sokar
Tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır
Yılan ne kadar eğri gitse deliğine doğru girer

Ön ad[düzenle]

Yalın Karşılaştırma Üstünlük
yılan daha yılan en yılan
  1. (mecaz) sinsi ve hain
    Gözlerinde ancak annemin bildiği bir yılan ışıltısıyla gülüyor. - Y. Z. Ortaç

Söyleniş[düzenle]

IPA: /jɯˈlan/, karşılaştırma derecesi IPA: /daˈha jɯˈlan/, üstünlük derecesi IPA: /ˈen jɯˈlan/

Heceleme[düzenle]

Heceleme: yı·lan

Gagavuzca[düzenle]

[düzenle]

  1. (sürüngenler, yılanlar) yılan, yerdegezen

Köken[düzenle]

Eski Türkçe jyl

Kırım Tatarca[düzenle]

[düzenle]

  1. (sürüngenler, yılanlar) yılan, yerdegezen

Tatarca[düzenle]

[düzenle]

  1. (sürüngenler, yılanlar) yılan, yerdegezen

Kaynakça[düzenle]

  • Eyuboğlu, İsmet Zeki (1998). Türk Dilinin Etimoloji Sözlüğü. İstanbul: Sosyal Yayınlar. ISBN 975-738-472-2.
  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki