koyun

Vikisözlük sitesinden
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla
Disambig.svg Ayrıca bakınız: köyün

Türkçe[düzenle]

Söyleniş[düzenle]

IPA(anahtar): /ko.ˈjun/
Heceleme: ko‧yun

Köken 1[düzenle]

koy + -un

[düzenle]

koyun

  1. koy (ad) sözcüğünün çekimi:
    1. tamlayan tekil
    2. ikinci tekil şahıs iyelik tekil

Köken 2[düzenle]

koyu + -n.

[düzenle]

koyun

  1. koyu (ad) sözcüğünün ikinci tekil şahıs iyelik tekil çekimi

Köken 3[düzenle]

Osmanlı Türkçesi قویون(koyun) sözcüğünden, o da Eski Türkçe 𐰸𐰆𐰪(q̊¹uń) sözcüğünden devralındı.

[düzenle]

koyun (belirtme hâli koyunu, çoğulu koyunlar) -ynu

Vikipedi
koyun hakkında Türkçe Vikipedi'de ansiklopedik bilgi bulabilirsiniz.
Koyunlar
  1. (boynuzlugiller, evcil hayvanlar) geviş getirenlerden, eti, sütü, yapağısı ve derisi için yetiştirilen evcil hayvan
  2. (mecaz) verilen buyruklara uyan, kendi kişiliğini gösteremeyen kişi
Çekimleme[düzenle]
Bilimsel adı[düzenle]
Üst kavramlar[düzenle]
Alt kavramlar[düzenle]
Deyimler[düzenle]
Kelime birliktelikleri[düzenle]
Türetilmiş kavramlar[düzenle]
Çeviriler[düzenle]

Kaynakça[düzenle]

  • Türk Dil Kurumu: "koyun"
Atasözleri[düzenle]

Köken 4[düzenle]

Eski Türkçe 𐰸𐰆𐰪(q̊¹uń) sözcüğünden devralındı

[düzenle]

koyun (belirtme hâli koynu, çoğulu koyunlar)

  1. kollar arası, kucak
    Ninem bizde bulunduğu zamanlar onun koynundan başka bir yerde yattığımı hiç bilmem. — Y. K. Karaosmanoğlu
  2. (giyim) göğüsle giysi arası
    Kesesini koynunda taşır.
  3. (mecaz) koruyucu, şefkatli çevre
    Hepimiz bu yurdun koynunda yetiştik.
Çekimleme[düzenle]
Eş anlamlılar[düzenle]

Köken 5[düzenle]

koy + -un

Eylem[düzenle]

koyun

  1. koymak (eylem) sözcüğünün dilek-emir kipi basit ikinci çoğul şahıs olumlu çekimi
Eylem[düzenle]

Gagavuzca[düzenle]

Köken[düzenle]

Eski Türkçe 𐰸𐰆𐰪(q̊¹uń) sözcüğünden

[düzenle]

koyun

  1. (boynuzlugiller) koyun