İçeriğe atla

kız

Vikisözlük sitesinden

Türkçe

[düzenle]

Söyleniş

[düzenle]

Köken 1

[düzenle]

Osmanlı Türkçesi قیز sözcüğünden devralındı, Eski Türkçe 𐰶𐰃𐰕 (q̊²iz) sözcüğünden devralındı.

kız (belirtme hâli kızı, çoğulu kızlar)

Kız (1)
Kız (2)
  1. (eşey, primatlar) dişi cinsten çocuk ya da genç, oğlanın karşıtı; duhter.
    • 1996: Orhan PAMUK, 1996 Kaza, Öküz, 18s. 2
      "Küçük kızım Rüya ile birlikte denize gittiğimiz zaman ben dünyanın en mutlu adamı oluyorum."
  2. (iskambil) iskambilde üzerinde kadın resmi bulunan iskambil kâğıdı
    • 2006: Fahri ERDİNÇ, 2006, Acı Lokma, sayfa 68 , Yordam Kitap
      "Böylece iskambil kâğıdının resimlisine benzeriz. Amma iskambilde sineğin kızı da, kupanın fantisi de iki başlıdır; bizim ise sineğimiz, kupamız karışıktır, hem de üç başlıyız."

Çekimleme

[düzenle]

Açıklamalar

[düzenle]
Türkçede yaş evresi daha net belirtilmek istendiğinde çocuk yaştaki kızlar genellikle "kız çocuğu", genç yaştaki kızlar ise "genç kız" şeklinde adlandırılırlar. "Kız evlatları" kastederken ise sözcük genellikle tek başına kullanılır.


Sözcük birliktelikleri

[düzenle]

analıkızlı, besleme kız, dayı kızı, deniz kızı, denizkızı, elkızı, emmi kızı, esaskız, gelinlik kız, hala kızı, kapak kızı, karı kız milleti, kız başına, kız böceği, kız güzeli, kız kardeş, kız kilimi, kız kızan, kız kurusu, kız kuşu, kız tarafı, kız tavlası, kızkaçıran, kızkalbi, kızkovalayan, kızlı erkekli, kızmemesi, kızevi, kızoğlan, kızlar ağası, maça kızı, naylon kız, sokak kızı, teyze kızı, üvey kız, Yedikızkardeş


Atasözleri

[düzenle]

Deyimler

[düzenle]

kız almak, kız gibi, kız istemek, kız kaçırmak, kız vermek, kız istemek, eve kız atmak

Ünlem

[düzenle]

kız

  1. Dişi cinsten birine daha yaşlı biri tarafından kullanılan seslenme sözü.

Köken 2

[düzenle]

Eylem

[düzenle]

kız

  1. kızmak (eylem) sözcüğünün dilek-emir kipi basit ikinci tekil şahıs olumlu çekimi}

Çeviriler

[düzenle]

Kaynakça

[düzenle]

Gagavuzca

[düzenle]

Köken

[düzenle]

Eski Türkçe 𐰶𐰃𐰕 (ḳız) sözcüğünden

Söyleniş

[düzenle]
  • Heceleme: kız

kız

  1. (aile) kız evlat

Kaynakça

[düzenle]
  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki