cins

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi جنس‎ (cins) sözcüğünden devralındı, Arapça جِنْس‎ (cins) sözcüğünden.

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /ˈd͡ʒins/
• Heceleme: cins

Ad

cins (belirtme hâli cinsi, çoğulu cinsler)

(ad): Cihazları şarja veya bilgisayara takmaya yarayan bağlantı girişi cinsleri (1)

1. Başlıca nitelikleri aynı olan ve aralarında çok yakın benzerlikler bulunan varlık veya nesneler topluluğu.
   • eş anlamlıları: tür, nevi
   • Lâlelerin cinsleri günden güne çoğalıyor, soğanları akıl almayacak fiyatlarla satılıyordu. - A. H. Çelebi
2. (biyoloji) soy kelimesinin eş anlamlısı
   • Ben bir Türk'üm, dinim, cinsim uludur. - M. E. Yurdakul
3. (biyoloji) Pek çok ortak özelliği bulunan türler topluluğu.

Çekimleme

cinsin çekimlemesi

hâl	tekil	çoğul
yalın	cins	cinsler
belirtme	cinsi	cinsleri
yönelme	cinse	cinslere
bulunma	cinste	cinslerde
ayrılma	cinsten	cinslerden
tamlayan	cinsin	cinslerin

iyelik ekleriyle

kişi	tekil	çoğul
1. tekil (benim)
yalın	cinsim	cinslerim
belirtme	cinsimi	cinslerimi
yönelme	cinsime	cinslerime
bulunma	cinsimde	cinslerimde
ayrılma	cinsimden	cinslerimden
tamlayan	cinsimin	cinslerimin
2. tekil (senin)
yalın	cinsin	cinslerin
belirtme	cinsini	cinslerini
yönelme	cinsine	cinslerine
bulunma	cinsinde	cinslerinde
ayrılma	cinsinden	cinslerinden
tamlayan	cinsinin	cinslerinin
3. tekil (onun)
yalın	cinsi	cinsleri
belirtme	cinsini	cinslerini
yönelme	cinsine	cinslerine
bulunma	cinsinde	cinslerinde
ayrılma	cinsinden	cinslerinden
tamlayan	cinsinin	cinslerinin
1. çoğul (bizim)
yalın	cinsimiz	cinslerimiz
belirtme	cinsimizi	cinslerimizi
yönelme	cinsimize	cinslerimize
bulunma	cinsimizde	cinslerimizde
ayrılma	cinsimizden	cinslerimizden
tamlayan	cinsimizin	cinslerimizin
2. çoğul (sizin)
yalın	cinsiniz	cinsleriniz
belirtme	cinsinizi	cinslerinizi
yönelme	cinsinize	cinslerinize
bulunma	cinsinizde	cinslerinizde
ayrılma	cinsinizden	cinslerinizden
tamlayan	cinsinizin	cinslerinizin
3. çoğul (onların)
yalın	cinsi	cinsleri
belirtme	cinsini	cinslerini
yönelme	cinsine	cinslerine
bulunma	cinsinde	cinslerinde
ayrılma	cinsinden	cinslerinden
tamlayan	cinsinin	cinslerinin

Ön ad

cins

(ön ad): Adam, çok cins bir atı tutuyor. (1)

1. Diğerlerine göre üstün nitelikleri olan.
   • Mümtaz bu hayattan Mahmutpaşa'nın çığlığı içine çıktığı zaman, bir mahzende cins bir şarapla sarhoş olduktan sonra güneşe çıkanların sarhoşluğunu duyardı.

     — 2022, Ahmet Hamdi TANPINAR, Huzur, 39. baskı, Dergâh Yayınları, s. 46
2. (argo) Garip, tuhaf olan.
   • "Yaşar haklıydı, ‘Ne cins adamsın be!’ demişti. ‘Ne yapacağın hiç belli değil." - Cemil Kavukçu

Atasözleri

• cins horoz yumurtada öter
• cins kedi ölüsünü göstermez

Türetilmiş kavramlar

cins adı, cins cibilliyet, cins cins, cinsilatif, cins ismi, alt cins, kul cinsi, ayrı cinsten

Çeviriler

çeviriler

• Almanca: Geschlecht (de) n
• Arapça: جِنْس‎ (ar) e (cins)
• Arnavutça: gjini (sq)
• Bulgarca: рід (bg) (rіd)
• Eski Türkçe: جنس
• Farsça: جنس‎ (fa)
• Fransızca: genre (fr) e
• Fince: laji (fi), suku (fi), sukupuoli (fi)
• İngilizce: gender (en), genus (en), kind (en), sort (en), sex (en)
• İtalyanca: genere (it)
• Kırgızca: jınıs (ky), sort (ky), tür (ky)
• Osmanlı Türkçesi: جنس‎ (ota)
• Portekizce: gênero (pt)

ön ad

• Azerice: cins (az)
• Fince: epätavallinen (fi), hyväsukuinen (fi)
• İngilizce: rare (en)

Kaynakça

• TDK Türkçe Sözlük'te: "cins".
  TDK Özel Sözlük'te: cins"

• Kubbealtı Lugatı'nda "CİNS :"
• Nişanyan Sözlük'te: cins.

Azerice

Ad

cins (cins)

1. cins