İçeriğe atla

ruh

Vikisözlük sitesinden

Türkçe

[düzenle]

Köken

[düzenle]

Osmanlı Türkçesi روح (rûh), Arapça رُوح (rūḥ).

Söyleniş

[düzenle]

ruh (belirtme hâli ruhu, çoğulu ruhlar)

  1. Can
  2. (İslam) İslam inancına göre Allah'ın insan bedenine üflediği, ölümden sonra da varlığını devam ettiren ve mahiyeti tam olarak bilinemeyen ilahi ve manevi cevher; tin.
  3. En önemli nokta.
    • Lakin oyunun ruhunu anlamak mümkün değil." - Memduh Şevket Esendal
  4. Duygu.
    • "Nesri gibi güzel bir ruhu olan Falih Rıfkı, Türk gazeteciliğini bir vatan hizmeti telakki etmiş ve kutsi bir vazife gibi ifa ediyor." - Yahya Kemal Beyatlı
  5. Karakter.
  6. Göze çarpan en belirgin nitelik.
  7. (kimya) Esans.
  8. (felsefe) Bedeni etkin kılan canlılık ilkesi, bedenin hayat gücü.

Çekimleme

[düzenle]

Kelime birliktelikleri

[düzenle]

ruh bilgini, ruh bilimi, ruh doktoru, ruh göçü, ruh hâli, ruh hastası, ruh hekimi, ruh ikizi, ruh karmaşası, ruh ölçümü, ruh ötesi, ruh sağlığı, ruhumücerret, Ruhülkudüs, Kutsal ruh, afyon ruhu, kâfur ruhu, katran ruhu, lokman ruhu, melisa ruhu, nane ruhu, nişadır ruhu, odun ruhu, sirke ruhu, şövalyelik ruhu, tesviyeruhu, tuz ruhu,

Deyimler

[düzenle]

ruh bulmak, ruh çağırmak, ruh gibi, ruh gibi dolaşmak, ruh kazanırmak, ruh vermek, ruhu duymamak, ruhu bile duymamak, ruhunu okşamak, ruhu ızdırap içinde çalkalanmak, ruhu karartmak, ruhuna işlemek, ruhunda güneş açmak, ruhunu doldurmak, ruhunu okumak, ruhunu şad etmek, ruhunu teslim etmek, ruhu şad olsun!

Çeviriler

[düzenle]

Kaynakça

[düzenle]

Ek okumalar

[düzenle]
  • Vikipedi'de ruh

Azerice

[düzenle]

Köken

[düzenle]

Arapça رُوح (rūḥ).

ruh

  1. (din, felsefe) ruh

Ek okumalar

[düzenle]
  • Azerice Vikipedi'de ruh

Endonezce

[düzenle]

Köken

[düzenle]

Arapça رُوح (rūḥ).

ruh

  1. (din, felsefe) ruh

Ek okumalar

[düzenle]
  • Endonezce Vikipedi'de ruh

Gagavuzca

[düzenle]

Köken

[düzenle]

Arapça رُوح (rūḥ).

ruh

  1. (din, felsefe) ruh

Kaynakça

[düzenle]
  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki

Özbekçe

[düzenle]

Köken

[düzenle]

Arapça رُوح (rūḥ).

ruh (çoğulu ruhlar)

  1. (din, felsefe) ruh