kip

Vikisözlük sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara

Türkçe[düzenle]

[düzenle]

Durum Tekil Çoğul
Yalın kip kipler
Belirtme (-i) kipi kipleri
Yönelme (-e) kipe kiplere
Bulunma (-de) kipte kiplerde
Çıkma (-den) kipten kiplerden
Tamlayan kipin kiplerin

kip -pi

[1] (dil bilimi) fiillerde belirli bir zamanla birlikte konuşanın, dinleyenin ve hakkında konuşulanın, teklik veya çokluk olarak belirtilmiş biçimi, sıyga
[2] (felsefe) değişebilen, geçici nitelik
[3] örnek, kalıp
[4] (fizik, kimya) birbirine karışmadan incelenebilen titreşim ya da devinim biçimlerinden her biri

Söyleniş

ˈkip, çoğulu kipˈleɾ

Heceleme

kip, çoğulu kip·ler

Köken

Türkçe

Kaynakça

  • Türk Dil Kurumu: "kip"

Türk lehçeleri

Çeviriler

Alt kavramlar

[1] bildirme kipi, dilek kipi, emir kipi, gelecek zaman kipi, gereklik/gereklilik kipi, haber kipi, şart kipi, istek kipi, isteme kipleri

Sözcük birliktelikleri

[1] kip gelmek

Türetilmiş kavramlar

kipçe, kipçi, kiple, kipli, kipse, kipsiz

Ön ad[düzenle]

[1] uygun, tıpatıp gelen
[2] sağlam, dayanıklı

Söyleniş

ˈkip

Heceleme

kip

Çeviriler

Kaynakça

  • KÚNOS, Dr. Ignaz (1902). Şeyh Süleyman Efendi, Çağatayca-Osmanlıca Sözlük. Budapeşte: Section Orientale de la Société Ethnographique Hongroise.
  • Sinanoğlu, Oktay (1978). Fiziksel Kimya Terimleri Sözlüğü. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.

Azerice[düzenle]

Belirteç[düzenle]

[1] Birbirine yakın, sık
[2] Sağlam, sıkı, berk

Örnekler

[1] ◆ Nə uzun, nə gödək, münasib gərək; Ağzı, burnu nazik, dodaq kip gərək. Aşıq Ələsgər.
[2] ◆ Kip bağlamaq, kip sıxmaq.
[2] ◆ Sarğı kip olmalıdır.
[2] ◆ Qapı ehmalca çəkilib çərçivəsində kip oturdu. İ. Hüseynov.

Kaynakça


Çağatayca[düzenle]

[düzenle]

[1] gayet, merbut

Hollandaca[düzenle]

[düzenle]

[1] (sülüngiller, tavuksular) tavuk