kip

Vikisözlük sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara

Türkçe[düzenle]

[düzenle]

Durum Tekil Çoğul
Yalın kip kipler
Belirtme (-i) kipi kipleri
Yönelme (-e) kipe kiplere
Bulunma (-de) kipte kiplerde
Çıkma (-den) kipten kiplerden
Tamlayan kipin kiplerin

kip -pi

  1. (dil bilimi) fiillerde belirli bir zamanla birlikte konuşanın, dinleyenin ve hakkında konuşulanın, teklik veya çokluk olarak belirtilmiş biçimi, sıyga
  2. (felsefe) değişebilen, geçici nitelik
  3. örnek, kalıp
  4. (fizik, kimya) birbirine karışmadan incelenebilen titreşim ya da devinim biçimlerinden her biri

Söyleniş[düzenle]

IPA: ˈkip, çoğulu IPA: kipˈleɾ

Heceleme[düzenle]

Heceleme: kip

Köken[düzenle]

Türkçe:

Deyimler[düzenle]

Kaynakça[düzenle]

  • Türk Dil Kurumu: "kip"

Türk lehçeleri[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Türetilmiş kavramlar[düzenle]

kipçe, kipçi, kiple, kipli, kipse, kipsiz

Ön ad[düzenle]

[1] uygun, tıpatıp gelen
[2] sağlam, dayanıklı

Söyleniş[düzenle]

IPA: ˈkip

Heceleme[düzenle]

Heceleme: kip

Türk lehçeleri[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Kaynakça[düzenle]

  • KÚNOS, Dr. Ignaz (1902). Şeyh Süleyman Efendi, Çağatayca-Osmanlıca Sözlük. Budapeşte: Section Orientale de la Société Ethnographique Hongroise.
  • Sinanoğlu, Oktay (1978). Fiziksel Kimya Terimleri Sözlüğü. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.


Azerice[düzenle]

Belirteç[düzenle]

  1. birbirine yakın, sık
  2. sağlam, sıkı, berk

Örnekler[düzenle]

[1] 'Nə uzun, nə gödək, münasib gərək; Ağzı, burnu nazik, dodaq kip gərək. Aşıq Ələsgər.'
[2] ''Kip' bağlamaq, kip sıxmaq.'
[2] 'Sarğı kip olmalıdır.'
[2] 'Qapı ehmalca çəkilib çərçivəsində kip oturdu. İ. Hüseynov.'

Kaynakça[düzenle]

Çağatayca[düzenle]

[düzenle]

  1. gayet, merbut

Hollandaca[düzenle]

[düzenle]

  1. (sülüngiller, tavuksular) tavuk