kip

Vikisözlük sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara

Türkçe[düzenle]

[düzenle]

kip (belirtme hâli kibi, çoğulu kipler)

  1. (dil bilimi) fiillerde belirli bir zamanla birlikte konuşanın, dinleyenin ve hakkında konuşulanın, teklik veya çokluk olarak belirtilmiş biçimi, sıyga
  2. (felsefe) değişebilen, geçici nitelik
  3. örnek, kalıp
  4. (fizik, kimya) birbirine karışmadan incelenebilen titreşim ya da devinim biçimlerinden her biri

Söyleniş[düzenle]

IPA: ˈkip, çoğulu IPA: kipˈleɾ

Heceleme[düzenle]

Heceleme: kip

Köken[düzenle]

Türkçe

Deyimler[düzenle]

Kaynakça[düzenle]

  • Türk Dil Kurumu: "kip"

Türk lehçeleri[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Türetilmiş kavramlar[düzenle]

kipçe, kipçi, kiple, kipli, kipse, kipsiz

Ön ad[düzenle]

[1] uygun, tıpatıp gelen
[2] sağlam, dayanıklı

Söyleniş[düzenle]

IPA: ˈkip

Heceleme[düzenle]

Heceleme: kip

Türk lehçeleri[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Kaynakça[düzenle]

  • KÚNOS, Dr. Ignaz (1902). Şeyh Süleyman Efendi, Çağatayca-Osmanlıca Sözlük. Budapeşte: Section Orientale de la Société Ethnographique Hongroise.
  • Sinanoğlu, Oktay (1978). Fiziksel Kimya Terimleri Sözlüğü. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.


Azerice[düzenle]

Belirteç[düzenle]

  1. birbirine yakın, sık
  2. sağlam, sıkı, berk

Örnekler[düzenle]

[1] 'Nə uzun, nə gödək, münasib gərək; Ağzı, burnu nazik, dodaq kip gərək. Aşıq Ələsgər.'
[2] ''Kip' bağlamaq, kip sıxmaq.'
[2] 'Sarğı kip olmalıdır.'
[2] 'Qapı ehmalca çəkilib çərçivəsində kip oturdu. İ. Hüseynov.'

Kaynakça[düzenle]

Çağatayca[düzenle]

[düzenle]

  1. gayet, merbut

Hollandaca[düzenle]

[düzenle]

  1. (sülüngiller, tavuksular) tavuk