karar

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi قرار‎, Arapça قَرَار‎ (ḳarār)

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /ka.ˈɾaɾ/
• Heceleme: ka‧rar

Ad

karar (belirtme hâli kararı, çoğulu kararlar)

Mahkeme kararı (3)

1. Bir iş veya sorun hakkında düşünülerek verilen kesin yargı:
   •  Bu kararı söyleyen sesin tesiri gözlerimizi yaşla doldurdu. — H. S. Tanrıöver
2. (hukuk) Herhangi bir durum için tartışılarak verilen kesin yargı; hüküm, mahkeme kararı]].
   • Mahkeme, katilin idamına karar verdi.
3. (hukuk) Bu yargıyı bildiren belge.
   • Mahkeme kararını aldı.
4. Değişmeyen, düzenli durum
5. Değişmez olma.
   • Havanın hiç kararı yok.
6. Tam ölçüsünde, ne az ne çok.
   • Yemeğin tuzu karar.
7. (müzik) Türk müziğinde, taksim yaparken ana makama dönüş.

Çekimleme

karar adının çekimi

	tekil	çoğul
yalın	karar	kararlar
belirtme	kararı	kararları
yönelme	karara	kararlara
bulunma	kararda	kararlarda
ayrılma	karardan	kararlardan
tamlayan	kararın	kararların

iyelik ekleriyle

1. tekil (benim)	tekil	çoğul
yalın	kararım	kararlarım
belirtme	kararımı	kararlarımı
yönelme	kararıma	kararlarıma
bulunma	kararımda	kararlarımda
ayrılma	kararımdan	kararlarımdan
tamlayan	kararımın	kararlarımın
2. tekil (senin)	tekil	çoğul
yalın	kararın	kararların
belirtme	kararını	kararlarını
yönelme	kararına	kararlarına
bulunma	kararında	kararlarında
ayrılma	kararından	kararlarından
tamlayan	kararının	kararlarının
3.tekil (onun)	tekil	çoğul
yalın	kararı	kararları
belirtme	kararını	kararlarını
yönelme	kararına	kararlarına
bulunma	kararında	kararlarında
ayrılma	kararından	kararlarından
tamlayan	kararının	kararlarının
1. çoğul (bizim)	tekil	çoğul
yalın	kararımız	kararlarımız
belirtme	kararımızı	kararlarımızı
yönelme	kararımıza	kararlarımıza
bulunma	kararımızda	kararlarımızda
ayrılma	kararımızdan	kararlarımızdan
tamlayan	kararımızın	kararlarımızın
2. çoğul (sizin)	tekil	çoğul
yalın	kararınız	kararlarınız
belirtme	kararınızı	kararlarınızı
yönelme	kararınıza	kararlarınıza
bulunma	kararınızda	kararlarınızda
ayrılma	kararınızdan	kararlarınızdan
tamlayan	kararınızın	kararlarınızın
3. çoğul (onların)	tekil	çoğul
yalın	kararı kararları	kararları
belirtme	kararını kararlarını	kararlarını
yönelme	kararına kararlarına	kararlarına
bulunma	kararında kararlarında	kararlarında
ayrılma	kararından kararlarından	kararlarından
tamlayan	kararının kararlarının	kararlarının

Deyimler

karara bağlamak, karara kalmak, karar almak, karar altına almak, karara varmak, karar bulmak, kararında bırakmak, karar kılmak, karar vermek

Sözcük birliktelikleri

kararname, karar seti, ara karar, bir karar, gerekçeli karar, kavlükarar, nihai karar, orta karar, tashihikarar, arama kararı, gıyap kararı, görevsizlik kararı, göz kararı, hakem kararı, mahkeme kararı, takipsizlik kararı

Çeviriler

karar

• Almanca: Beschluss (de) e, Entscheid (de) e, Entscheidung (de) d
• Arapça: قَرَار‎ (ar) e (ḳarār) ،فَصِل‎ (ar) e (faṣil)
• Fince: päätös (fi), ratkaisu (fi)
• İngilizce: decision (en)
• İsveççe: avgörande (sv) n, beslut (sv) n
• Kürtçe: bîryar (ku)
• Lehçe: decyzja (pl)
• Norveççe: avgjørelse (no) e, beslutning (no) e d
• Özbekçe: marom (uz), qaror (uz), toʻxtam (uz)
• Rusça: решение (ru) (reşeniye), постановление (ru) (postanovleniye)

  Osmanlı Türkçesi: قرار‎ (ota)

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "karar" maddesi

Eylem

karar

1. karmak eyleminin bildirme kipi geniş zaman 3. teklik şahıs olumlu çekimi

Gagavuzca

Köken

Arapça قَرَار‎ (ḳarār)

Ad

karar

1. karar

Kaynakça

• Etymological Dictionaries - Andras Rajki