işçi

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi ایشجی‎ (işci) sözcüğünden devralındı, morfolojik olarak iş + -çi.

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /iʃˈtʃi/

Ad

işçi (belirtme hâli işçiyi, çoğulu işçiler)

1. (meslekler) başkasının yararına bedenini, kafa gücünü veya el becerisini kullanarak ücretle çalışan kişi

   Gazetelere daha ziyade biz işçiler sahiptik." - Hüseyin Cahit Yalçın

2. (böcekler) toplu olarak yaşayan böceklerde üreme yeteneği olmayan, topluluğun lerini gören dişi, işçi arı

Deyimler

işçi arı, işçi sınıfı

Türetilmiş kavramlar

• işçici, işçicik, işçili, işçilik, işçisiz, işçiyken, işçiyle, işçiyse

Çeviriler

çeviriler

• Almanca: Arbeiter (de) e, Arbeiterin (de) d
• Arapça: عامل‎ (ar) e [ʕa:mil]
• Azerice: işçi (az)
• Eski Türkçe: ışçı‎ (otk) (ışçı)
• Fince: työntekijä (fi), työmies (fi), työläinen (fi), työmehiläinen (fi)
• İngilizce: worker (en), workman (en)
• İsveççe: arbetare (sv)
• Macarca: munkás (hu)
• Norveççe: arbeider (no) e
• Tatarca: eşçe (tt)
• Türkmence: iişçi (tk)
• Uygurca: ئىشچى‎ (ug) (ishchi)

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "işçi" maddesi

Atasözleri

• Bin işçi, bir başçı
• İşçi kırk yılda, tüccar kırk günde

Azerice

Ad

işçi

1. işçi