izin

Türkçe

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /i.ˈzin/
• Heceleme: i‧zin

Köken

Osmanlı Türkçesi اذن‎, o da Arapça إِذْن‎ (ʾiẕn)

Ad

izin (belirtme hâli izini, çoğulu izinler)

Vikipedi

Türkçe Vikipedi maddesi:
izin

1. bir şey yapmak için alınan veya verilen hürriyet, müsaade, ruhsat, icazet, mezuniyet

   Ben dahî başka bir diyara gitmek için izin talep ederim. - A. Kabaklı

2. bir kişiye çalıştığı yerce verilen tatil

   Senelik iznini kullanıyor.

Çekimleme

izinin çekimlemesi

hâl	tekil	çoğul
yalın	izin	izinler
belirtme	izini	izinleri
yönelme	izine	izinlere
bulunma	izinde	izinlerde
ayrılma	izinden	izinlerden
tamlayan	izinin	izinlerin

iyelik ekleriyle

kişi	tekil	çoğul
1. tekil (benim)
yalın	izinim	izinlerim
belirtme	izinimi	izinlerimi
yönelme	izinime	izinlerime
bulunma	izinimde	izinlerimde
ayrılma	izinimden	izinlerimden
tamlayan	izinimin	izinlerimin
2. tekil (senin)
yalın	izinin	izinlerin
belirtme	izinini	izinlerini
yönelme	izinine	izinlerine
bulunma	izininde	izinlerinde
ayrılma	izininden	izinlerinden
tamlayan	izininin	izinlerinin
3. tekil (onun)
yalın	izini	izinleri
belirtme	izinini	izinlerini
yönelme	izinine	izinlerine
bulunma	izininde	izinlerinde
ayrılma	izininden	izinlerinden
tamlayan	izininin	izinlerinin
1. çoğul (bizim)
yalın	izinimiz	izinlerimiz
belirtme	izinimizi	izinlerimizi
yönelme	izinimize	izinlerimize
bulunma	izinimizde	izinlerimizde
ayrılma	izinimizden	izinlerimizden
tamlayan	izinimizin	izinlerimizin
2. çoğul (sizin)
yalın	izininiz	izinleriniz
belirtme	izininizi	izinlerinizi
yönelme	izininize	izinlerinize
bulunma	izininizde	izinlerinizde
ayrılma	izininizden	izinlerinizden
tamlayan	izininizin	izinlerinizin
3. çoğul (onların)
yalın	izini	izinleri
belirtme	izinini	izinlerini
yönelme	izinine	izinlerine
bulunma	izininde	izinlerinde
ayrılma	izininden	izinlerinden
tamlayan	izininin	izinlerinin

Deyimler

 

izin alma, izin almak, izin belgesi, izin vermek

Türetilmiş kavramlar

• izince, izinci, izincik, izinken, izinle, izinse
• (tatil): izinli, izinname, izinsiz

Çeviriler

çeviriler

• Almanca: Urlaub (de) e, Erlaubnis (de) d
• Arapça: إِذْنٌ‎ (ar) e (ʾiẕnün), مُسَاعَدة‎ (ar) d (müsāʿade), إِذْن‎ (ar) e (ʾiẕn)
• Azerice: izin (az), icazə (az), ixtiyar (az), müsaidə (az)
• Fince: loma (fi), lupa (fi)
• Gagavuzca: izin (gag)
• İngilizce: holiday (en), vacation (en), permission (en)
• İsveççe: ledighet (sv), semester (sv), lov (sv), medgivande (sv), tillstånd (sv), tillstädjan (sv), tillstädjelse (sv), tillåtelse (sv)
• Norveççe: ferie (no), lov (no), tillatelse (no)
• Osmanlı Türkçesi: اذن‎ (ota)

Kaynakça

• TDK Türkçe Sözlük'te: "izin".
  TDK Özel Sözlük'te: izin"

Ad

izin

1. iz sözcüğünün çekimi:
   1. tamlayan tekil
   2. ikinci tekil şahıs iyelik tekil

Azerice

Köken

Arapça إِذْن‎ (ʾiẕn)

Ad

izin

1. izin