izin

Vikisözlük sitesinden
Jump to navigation Jump to search

Türkçe[düzenle]

Söyleniş[düzenle]

  • Heceleme: i·zin

Köken 1[düzenle]

Arapça إِذْنٌ (ʾiẕnün)

[düzenle]

izin (belirtme hâli izini, çoğulu izinler) -zni

  1. bir şey yapmak için alınan veya verilen hürriyet, müsaade, ruhsat, icazet, mezuniyet
    Ben dahî başka bir diyara gitmek için izin talep ederim. - A. Kabaklı
  2. bir kimseye çalıştığı yerce verilen tatil
    Senelik iznini kullanıyor.
Çekimleme[düzenle]
Çeviriler[düzenle]

Köken 2[düzenle]

iz + -in

Çekimli ad[düzenle]

  1. iz adının tamlayan hâli, ikinci tekil şahıs hâli.

Kaynakça[düzenle]

  • Türk Dil Kurumu: "izin"

Ek okumalar[düzenle]

Azerice[düzenle]

[düzenle]

izin

[1] izin

Köken[düzenle]

Arapça إِذْنٌ (ʔiθn(un))

Gagavuzca[düzenle]

[düzenle]

izin

[1] izin

Köken[düzenle]

Arapça إِذْنٌ (ʔiθn(un))

Kaynakça[düzenle]

  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki