izin

Vikisözlük sitesinden
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Türkçe[düzenle]

Köken 1[düzenle]

Osmanlı Türkçesi إِذِن‎, o da Arapça إِذْن(ʾiẕn)

Söyleniş[düzenle]

Heceleme: i‧zin

[düzenle]

izin (belirtme hâli izini, çoğulu izinler)

  1. bir şey yapmak için alınan veya verilen hürriyet, icazet, mezuniyet, müsaade, ruhsat
    Ben dahî başka bir diyara gitmek için izin talep ederim. - A. Kabaklı
  2. bir kimseye çalıştığı yerce verilen tatil
    Senelik iznini kullanıyor.
Çekimleme[düzenle]
Çeviriler[düzenle]

Sözcük birliktelikleri[düzenle]

Türetilmiş kavramlar[düzenle]

Köken 2[düzenle]

iz + -in

[düzenle]

izin

  1. iz (ad) sözcüğünün çekimi:
    1. tamlayan tekil
    2. ikinci tekil şahıs iyelik tekil

Ek okumalar[düzenle]

Kaynakça[düzenle]

  • Türk Dil Kurumu: "izin"

Azerice[düzenle]

Köken[düzenle]

Arapça إِذْن(ʾiẕn)

[düzenle]

izin

  1. izin

Gagavuzca[düzenle]

Köken[düzenle]

Arapça إِذْن(ʾiẕn)

[düzenle]

izin

  1. izin

Kaynakça[düzenle]

  • Etymological Dictionaries - Andras Rajki