sıfat

Vikisözlük sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara

Türkçe[düzenle]

Söyleniş[düzenle]

  • IPA: /sɯˈfat/
  • Heceleme: sı·fat

Köken[düzenle]

Arapça: صفة (sˤifat(un))

[düzenle]

sıfat (belirtme hâli sıfatı, çoğulu sıfatlar)

  1. (dil bilimi) ön ad
    "Güzel bir kadın" cümlesinde güzel kelimesi sıfat, "Güzel geldi" cümlesinde isimdir.
  2. bir kimsenin görev, ödev, toplumsal veya hukukî bakımdan yeri ve özelliği
    Baş vezir sıfatıyla hükûmet işlerini idare eder. - R. H. Karay
    Beyaz (ev), güzel (çocuk), beş (gün), bu (kitap) gibi kelimeler sıfattır.
  3. (anatomi) yüz, kılık ve dış görünüş
    Takındığı bu sıfatı boynundaki kravattan fazla mühimsediği yoktu. - F. R. Atay

Açıklamalar[düzenle]

  • Çağatay Türkçesinin ilk örneklerinde görülmektedir. Divan-ı Lugat-it Türk'te de vardır. Daha sonraları Türk diline sıfat yerine TDK tarafından ön ad veya önad ve nitem kelimeleri de imal edilmiştir. Bu kelimeler de zaman zaman kullanılmaktadır. Önad ve ön ad gibi iki farklı kullanımı vardır. Ayrıca nitem diye bir öneri de zaman zaman kullanılabilmektedir. Ancak ilköğretimdeki Türk dili kitaplarında sıfat tercih edilmektedir. Son zamanlarda TDK'nin eğilimi de bu yöndedir. Sıfatın başka bir karşılığı, tanımlayan özelliktir. Renk, büyüklük gibi nitelemelerdir.

Çekimleme[düzenle]

Eş anlamlılar[düzenle]

Alt kavramlar[düzenle]

Deyimler[düzenle]

Çeviriler[düzenle]

Kaynakça[düzenle]