ol

Vikisözlük sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara

Türkçe[düzenle]

Söyleniş[düzenle]

  • IPA: /ˈol/
  • Heceleme: ol

Köken 1[düzenle]

Osmanlıca

Adıl[düzenle]

  1. (artık kullanılmayan sözcükler) (kişi adılı): o
    "Ol!" dedi bir kere var oldu Cihan / "Olma!" derse, mahv olur ol dem hemân. - Süleyman Çelebi
Çeviriler[düzenle]

Ön ad[düzenle]

  1. (artık kullanılmayan sözcükler) o
    Dedi gördüm ol habîbin ânasın. - Süleyman Çelebi
Çeviriler[düzenle]

Köken 2[düzenle]

Çekimli eylem[düzenle]

  1. olmak eyleminin üçüncü tekil şahıs emir kipi.
    "Ol!" dedi bir kere var oldu Cihan / "Olma!" derse, mahv olur ol dem hemân. - Süleyman Çelebi
Karşıt anlamlılar[düzenle]
  1. olma

Kaynakça[düzenle]

  • Türk Dil Kurumu: "ol"

Çağatayca[düzenle]

[düzenle]

  1. göl, derya

Eski Türkçe[düzenle]

Adıl[düzenle]

  1. (kişi adılı): o
    "Tensi men. Yarın keçe altun örgin üze olurupan mengilüyer men. Ança bilingler. Edgü ol." - Irk Bitig

Karaçay Balkarca[düzenle]

Adıl[düzenle]

  1. (kişi adılı): o

Kumanca[düzenle]

Adıl[düzenle]

  1. (kişi adılı): o

Kürtçe[düzenle]

[düzenle]

  1. (din) din

Özbekçe[düzenle]

[düzenle]

  1. al, kızıl, kırmızı

Eş anlamlılar[düzenle]

  1. shafaqrang, qizil, qirmizi

Şorca[düzenle]

Adıl[düzenle]

  1. (kişi adılı): o

Kaynakça[düzenle]

  • Tekin, Talat (2004). Irk Bitig Eski Uygurca Fal Kitabı. Ankara: Öncü Kitap. ISBN 975-7447-11-0.
  • KÚNOS, Dr. Ignaz (1902). Şeyh Süleyman Efendi, Çağatayca-Osmanlıca Sözlük. Budapeşte: Section Orientale de la Société Ethnographique Hongroise.


Volapük dili[düzenle]

Adıl[düzenle]

  1. (kişi adılı): sen