meydan

Türkçe

meydan (belirtme hâli meydanı, çoğulu meydanlar)

alan
- "Yüz binlerce asker sokakları, meydanları, kırları dolduruyordu." - Ömer Seyfettin
Yarışma, eğlence veya karşılaşma yeri.
- "Şehir kapılarının önündeki meydanlarda davul zurna çalınıyor, cirit, bar oynanıyordu." - Ahmet Hamdi Tanpınar
Bulunulan yer ve çevresi, ortalık.
- "Kileri kilitlemezdi, paraları meydanda dururdu." - Ömer Seyfettin
Fırsat, imkân veya vakit
(İslam) Mevlevi tekkelerinde ayin yapılan yer.

meydan adının çekimi

1. tekil (benim)	tekil	çoğul
yalın	meydanım	meydanlarım
belirtme	meydanımı	meydanlarımı
yönelme	meydanıma	meydanlarıma
bulunma	meydanımda	meydanlarımda
ayrılma	meydanımdan	meydanlarımdan
tamlayan	meydanımın	meydanlarımın
2. tekil (senin)	tekil	çoğul
yalın	meydanın	meydanların
belirtme	meydanını	meydanlarını
yönelme	meydanına	meydanlarına
bulunma	meydanında	meydanlarında
ayrılma	meydanından	meydanlarından
tamlayan	meydanının	meydanlarının
3.tekil (onun)	tekil	çoğul
yalın	meydanı	meydanları
belirtme	meydanını	meydanlarını
yönelme	meydanına	meydanlarına
bulunma	meydanında	meydanlarında
ayrılma	meydanından	meydanlarından
tamlayan	meydanının	meydanlarının
1. çoğul (bizim)	tekil	çoğul
yalın	meydanımız	meydanlarımız
belirtme	meydanımızı	meydanlarımızı
yönelme	meydanımıza	meydanlarımıza
bulunma	meydanımızda	meydanlarımızda
ayrılma	meydanımızdan	meydanlarımızdan
tamlayan	meydanımızın	meydanlarımızın
2. çoğul (sizin)	tekil	çoğul
yalın	meydanınız	meydanlarınız
belirtme	meydanınızı	meydanlarınızı
yönelme	meydanınıza	meydanlarınıza
bulunma	meydanınızda	meydanlarınızda
ayrılma	meydanınızdan	meydanlarınızdan
tamlayan	meydanınızın	meydanlarınızın
3. çoğul (onların)	tekil	çoğul
yalın	meydanı meydanları	meydanları
belirtme	meydanını meydanlarını	meydanlarını
yönelme	meydanına meydanlarına	meydanlarına
bulunma	meydanında meydanlarında	meydanlarında
ayrılma	meydanından meydanlarından	meydanlarından
tamlayan	meydanının meydanlarının	meydanlarının

şehircilik

meydan

meydan