mir

Ayrıca bakınız: mír

Türkçe

Köken

Farsça

Ad

mir (belirtme hâli miri, çoğulu mirler)

1. baş, kumandan, amir
2. bey
3. (monarşi) emîr

Çekimleme

mir adının çekimi

hâl	tekil	çoğul
yalın	mir	mirler
belirtme	miri	mirleri
yönelme	mire	mirlere
bulunma	mirde	mirlerde
ayrılma	mirden	mirlerden
tamlayan	mirin	mirlerin

iyelik ekleriyle

kişi	tekil	çoğul
1. tekil (benim)
yalın	mirim	mirlerim
belirtme	mirimi	mirlerimi
yönelme	mirime	mirlerime
bulunma	mirimde	mirlerimde
ayrılma	mirimden	mirlerimden
tamlayan	mirimin	mirlerimin
2. tekil (senin)
yalın	mirin	mirlerin
belirtme	mirini	mirlerini
yönelme	mirine	mirlerine
bulunma	mirinde	mirlerinde
ayrılma	mirinden	mirlerinden
tamlayan	mirinin	mirlerinin
3. tekil (onun)
yalın	miri	mirleri
belirtme	mirini	mirlerini
yönelme	mirine	mirlerine
bulunma	mirinde	mirlerinde
ayrılma	mirinden	mirlerinden
tamlayan	mirinin	mirlerinin
1. çoğul (bizim)
yalın	mirimiz	mirlerimiz
belirtme	mirimizi	mirlerimizi
yönelme	mirimize	mirlerimize
bulunma	mirimizde	mirlerimizde
ayrılma	mirimizden	mirlerimizden
tamlayan	mirimizin	mirlerimizin
2. çoğul (sizin)
yalın	miriniz	mirleriniz
belirtme	mirinizi	mirlerinizi
yönelme	mirinize	mirlerinize
bulunma	mirinizde	mirlerinizde
ayrılma	mirinizden	mirlerinizden
tamlayan	mirinizin	mirlerinizin
3. çoğul (onların)
yalın	miri	mirleri
belirtme	mirini	mirlerini
yönelme	mirine	mirlerine
bulunma	mirinde	mirlerinde
ayrılma	mirinden	mirlerinden
tamlayan	mirinin	mirlerinin

Çeviriler

çeviriler

• Fince: emiiri (fi)

Kaynakça

• TDK Türkçe Sözlük'te: "mir".
  TDK Özel Sözlük'te: mir"

Sırp-Hırvatça

Ad

mir

1. (toplum bilimi) (Hırvat ağzı) barış, sulh

Slovence

Ad

mir

1. (toplum bilimi) barış, sulh

Zazaca

Ad

mir n

1. (yiyecekler)

1. hamur
2. ata