kam

Ayrıca bakınız: Kam, kâm

Türkçe

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /ˈkam/
• Heceleme: kam

Ad

kam (belirtme hâli kamı, çoğulu kamlar)

1. büyü, efsun, sihir
2. büyücü, sihirbaz
3. (din) şaman

Çekimleme

kamın çekimlemesi

hâl	tekil	çoğul
yalın	kam	kamlar
belirtme	kamı	kamları
yönelme	kama	kamlara
bulunma	kamda	kamlarda
ayrılma	kamdan	kamlardan
tamlayan	kamın	kamların

iyelik ekleriyle

kişi	tekil	çoğul
1. tekil (benim)
yalın	kamım	kamlarım
belirtme	kamımı	kamlarımı
yönelme	kamıma	kamlarıma
bulunma	kamımda	kamlarımda
ayrılma	kamımdan	kamlarımdan
tamlayan	kamımın	kamlarımın
2. tekil (senin)
yalın	kamın	kamların
belirtme	kamını	kamlarını
yönelme	kamına	kamlarına
bulunma	kamında	kamlarında
ayrılma	kamından	kamlarından
tamlayan	kamının	kamlarının
3. tekil (onun)
yalın	kamı	kamları
belirtme	kamını	kamlarını
yönelme	kamına	kamlarına
bulunma	kamında	kamlarında
ayrılma	kamından	kamlarından
tamlayan	kamının	kamlarının
1. çoğul (bizim)
yalın	kamımız	kamlarımız
belirtme	kamımızı	kamlarımızı
yönelme	kamımıza	kamlarımıza
bulunma	kamımızda	kamlarımızda
ayrılma	kamımızdan	kamlarımızdan
tamlayan	kamımızın	kamlarımızın
2. çoğul (sizin)
yalın	kamınız	kamlarınız
belirtme	kamınızı	kamlarınızı
yönelme	kamınıza	kamlarınıza
bulunma	kamınızda	kamlarınızda
ayrılma	kamınızdan	kamlarınızdan
tamlayan	kamınızın	kamlarınızın
3. çoğul (onların)
yalın	kamı	kamları
belirtme	kamını	kamlarını
yönelme	kamına	kamlarına
bulunma	kamında	kamlarında
ayrılma	kamından	kamlarından
tamlayan	kamının	kamlarının

Eş anlamlılar

• (din): efsun, füsun, kamcı, kamçı, qam, sahir (veya İç Anadolu şivesiyle qamcı veya qamçı)

Yan kavramlar

• (din): büyücü, sihirbaz

Çeviriler

kam

Kaynakça

• Mehmet Doğan, Büyük Türkçe Sözlüğü, s. 684

Arnavutça

Eylem

kam

1. Sâhip olmak

Danca

Ad

kam

1. tarak

İdo dili

Belirteç

kam

1. daha

Tatarca

Ad

kam

1. (din) şaman

Zazaca

Adıl

kam

1. kim