erme

Türkçe

Söyleniş

• (fiil): IPA^(anahtar): /ˈeɾ.me/
• (isim): IPA^(anahtar): /eɾ.ˈme/
• Heceleme: er‧me

Ad

erme (belirtme hâli ermeyi, çoğulu ermeler) , sahiplik şekli erme -si

1. ermek işi

Çekimleme

erme adının çekimi

hâl	tekil	çoğul
yalın	erme	ermeler
belirtme	ermeyi	ermeleri
yönelme	ermeye	ermelere
bulunma	ermede	ermelerde
ayrılma	ermeden	ermelerden
tamlayan	ermenin	ermelerin

iyelik ekleriyle

kişi	tekil	çoğul
1. tekil (benim)
yalın	ermem	ermelerim
belirtme	ermemi	ermelerimi
yönelme	ermeme	ermelerime
bulunma	ermemde	ermelerimde
ayrılma	ermemden	ermelerimden
tamlayan	ermemin	ermelerimin
2. tekil (senin)
yalın	ermen	ermelerin
belirtme	ermeni	ermelerini
yönelme	ermene	ermelerine
bulunma	ermende	ermelerinde
ayrılma	ermenden	ermelerinden
tamlayan	ermenin	ermelerinin
3. tekil (onun)
yalın	ermesi	ermeleri
belirtme	ermesini	ermelerini
yönelme	ermesine	ermelerine
bulunma	ermesinde	ermelerinde
ayrılma	ermesinden	ermelerinden
tamlayan	ermesinin	ermelerinin
1. çoğul (bizim)
yalın	ermemiz	ermelerimiz
belirtme	ermemizi	ermelerimizi
yönelme	ermemize	ermelerimize
bulunma	ermemizde	ermelerimizde
ayrılma	ermemizden	ermelerimizden
tamlayan	ermemizin	ermelerimizin
2. çoğul (sizin)
yalın	ermeniz	ermeleriniz
belirtme	ermenizi	ermelerinizi
yönelme	ermenize	ermelerinize
bulunma	ermenizde	ermelerinizde
ayrılma	ermenizden	ermelerinizden
tamlayan	ermenizin	ermelerinizin
3. çoğul (onların)
yalın	ermesi	ermeleri
belirtme	ermesini	ermelerini
yönelme	ermesine	ermelerine
bulunma	ermesinde	ermelerinde
ayrılma	ermesinden	ermelerinden
tamlayan	ermesinin	ermelerinin

Zıt anlamlılar

• ermeme

Türetilmiş kavramlar

erme

• ermek,
• ermeli,
• ermesiz,
• ermeyken,
• ermeyle,
• ermeyse

Çeviriler

erme

• Kürtçe: gihan (ku), gihîştin (ku), gihaştin (ku)

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "erme" maddesi

Eylem

erme

1. ermek (eylem) sözcüğünün dilek-emir kipi basit ikinci tekil şahıs olumsuz çekimi

Zıt anlamlılar

• er

Zazaca

Köken

Ana Hint-Avrupa dili *h₂(e)rmos- sözcüğünden devralındı.

Ad

erme e (çoğulu ermey)

1. (anatomi) kol