buluntu

Türkçe

Ad

buluntu (belirtme hâli buluntuyu, çoğulu buluntular)

1. kazı veya araştırmalarla ortaya çıkarılmış olan, bazen de rast gelinerek bulunan eski çağlardan kalma eşya
2. sokakta bulunup alınan çocuk

Söyleniş

IPA^(anahtar): bulunˈtu, buluntuˈlaɾ

Heceleme

• Heceleme: bu‧lun‧tu

Üst kavramlar

1. eşya
2. çocuk

İlgili sözcükler

1. sokak çocuğu

Türetilmiş kavramlar

1. buluntuca, buluntucu, buluntucuk, buluntulu, buluntusu, buluntusuz, buluntuyken, buluntuyla, buluntuysa

Köken

bulunmak kelimesinden türetilmiştir.

Kaynakça

Türk Dil Kurumuna göre "buluntu" maddesi