zındık

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi زندق‎, o da Arapça زِنْدِيق‎ (zindīḳ) kelimesinden gelmektedir.

Söyleniş

• Heceleme: zın‧dık

Üst kavramlar

• fasık

Ad

zındık (belirtme hâli zındığı, çoğulu zındıklar)

1. (İslâm) Allah'a ve Âhiret'e inanmayan kimse.

    Hiçbir dinde olmadığı ve Allahü teâlâya inanmadığı hâlde Müslüman görünüp Müslümanlığı değiştirmeye, îmânı bozmaya, dinsizliği Müslümanlık olarak yaymaya çalışan ve İslâmiyet'i içerden yıkmaya uğraşan sinsi İslâm düşmanına zındık denir.

    Nazarında herkes zındıktı, hırsızdı, yalancıydı. — Ö. Seyfettin

Türetilmiş kavramlar

• zındıklık

Ön ad

zındık

1. (İslâm) Allah'a ve Âhiret'e inanmayan.

    Bu zındık herifle niye görüşürsün, anlayamıyorum!

Kaynakça

• TDK Türkçe Sözlük'te: "zındık".
  TDK Özel Sözlük'te: zındık"

• Luggat: Osmanlıca Türkçe Sözlük

Ek okumalar

• Vikipedi'de zındık