gören

Türkçe

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /ɡø.ˈɾen/
• Heceleme: gö‧ren

Karşıt anlamlılar

• görmeyen

Ad

gören (belirtme hâli göreni, çoğulu görenler)

1. görmek fiilini yapabilen kimse

Çekimleme

gören adının çekimi

	tekil	çoğul
yalın	gören	görenler
belirtme	göreni	görenleri
yönelme	görene	görenlere
bulunma	görende	görenlerde
ayrılma	görenden	görenlerden
tamlayan	görenin	görenlerin

iyelik ekleriyle

1. tekil (benim)	tekil	çoğul
yalın	görenim	görenlerim
belirtme	görenimi	görenlerimi
yönelme	görenime	görenlerime
bulunma	görenimde	görenlerimde
ayrılma	görenimden	görenlerimden
tamlayan	görenimin	görenlerimin
2. tekil (senin)	tekil	çoğul
yalın	görenin	görenlerin
belirtme	görenini	görenlerini
yönelme	görenine	görenlerine
bulunma	göreninde	görenlerinde
ayrılma	göreninden	görenlerinden
tamlayan	göreninin	görenlerinin
3.tekil (onun)	tekil	çoğul
yalın	göreni	görenleri
belirtme	görenini	görenlerini
yönelme	görenine	görenlerine
bulunma	göreninde	görenlerinde
ayrılma	göreninden	görenlerinden
tamlayan	göreninin	görenlerinin
1. çoğul (bizim)	tekil	çoğul
yalın	görenimiz	görenlerimiz
belirtme	görenimizi	görenlerimizi
yönelme	görenimize	görenlerimize
bulunma	görenimizde	görenlerimizde
ayrılma	görenimizden	görenlerimizden
tamlayan	görenimizin	görenlerimizin
2. çoğul (sizin)	tekil	çoğul
yalın	göreniniz	görenleriniz
belirtme	göreninizi	görenlerinizi
yönelme	göreninize	görenlerinize
bulunma	göreninizde	görenlerinizde
ayrılma	göreninizden	görenlerinizden
tamlayan	göreninizin	görenlerinizin
3. çoğul (onların)	tekil	çoğul
yalın	göreni görenleri	görenleri
belirtme	görenini görenlerini	görenlerini
yönelme	görenine görenlerine	görenlerine
bulunma	göreninde görenlerinde	görenlerinde
ayrılma	göreninden görenlerinden	görenlerinden
tamlayan	göreninin görenlerinin	görenlerinin

Ön ad

gören (karşılaştırma daha gören, üstünlük en gören)

1. görmek fiilini yapabilen