naif

Türkçe

Söyleniş

• Heceleme: na‧if

Köken

Fransızca naïf

Ad

naif (belirtme hâli naifi, çoğulu naifler)

1. (sanat) Güzel sanatların özellikle resim alanında kendi kendini yetiştirmiş sanatçısı veya onun yapıtı.
2. (resim) Kendi kendini yetiştirmiş, doğal bir plastik sanat yeteneğine sahip sanatçılar tarafından yaratılan resim sanatı.

Ön ad

naif (karşılaştırma daha naif, üstünlük en naif)

1. Saf, deneyimsiz:
   • "Kıskanabileceği kadınların varlığını göğüsleyemeyecek kadar naif biri değildi." - Reha Mağden
2. Acemice yapılan:
   • "Bu özbeöz İstanbul efendisi, makalelerini, romanlarını kendine özgü naif resimlerle süslerdi." - Haldun Taner

Kaynakça

• Türk Dil Kurumu: "naif"