müteşabih

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi متشابح‎, Arapça ْمُتَشَابِح‎ (müteşābiḥ).

Ön ad

müteşabih (karşılaştırma daha müteşabih, üstünlük en müteşabih)

1. Aralarında benzerlik olan, birbirine benzeyen.
2. (İslam) Kur'an-ı Kerim'de manası açık olmayan, gerçek manası Allah tarafından bilinen ayet.

   zıt anlamlısı: muhkem

Ayrıca bakınız

• İslâm Ansiklopedisi'nde müteşabih