düdük

Türkçe

Heceleme

• Heceleme: dü‧dük

Köken

Eski Türkçe düt (üfleme sesi), yansıma (onomatope)

Ad

düdük (belirtme hâli düdüğü, çoğulu düdükler)

(ad): düdük (1)

1. (aletler) İçinden hava veya buhar geçirildiğinde keskin ses çıkaran ve işaret vermek için kullanılan araç
2. (ses, otomotiv) Taşıtlarda karşı tarafı uyaran sesli mekanizm; korna, klakson
   • 2004: Ahmet BÜKE, 2004, İzmir Postası'nın Adamları, sayfa 103 , Kanat Yayınları

     "Şoför düdük çalıyor kalkarken."

Ön ad

düdük (karşılaştırma daha düdük, üstünlük en düdük)

1. (argo, zihin) Akılsız, boş kafalı kişi

Atasözleri

dediğim dedik, çaldığım düdük, parayı veren düdüğü çalar

Deyimler

düdük gibi, düdük gibi kalmak

Türetilmiş kavramlar

başlama düdüğü, canavar düdüğü, cankurtaran düdüğü, düdük gibi olmak, dilli düdük, düdük makarnası,

Çeviriler

çeviriler

• Almanca: Pfeife (de)
• Azerice: düdük (az)*Baskça: Eğer biliyorsanız lütfen bir çeviri ekleyiniz.
• Eski Türkçe: sıbuzgu‎ (otk) (sıbuzgu), sıbızgu‎ (otk) (sıbızgu)
• Fince: vihellyspilli (fi), vihellin (fi)
• Fransızca: pipe (fr)
• İngilizce: pipe (en), whistle (en)
• Tatarca: sıbızğı (tt)
• Türkmence: cürlevik (tk)

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "düdük" maddesi

Azerice

Ad

düdük

1. düdük

Gagavuzca

Köken

Eski Türkçe tütä

Ad

düdük

1. düdük

• Etymological Dictionaries - Andras Rajki