Arman

Ayrıca bakınız: arman

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi ارمان‎, Farsça آرمان‎

Özel ad

Arman (belirtme hâli Arman'ı)

1. Hem erkek adı hem de kız adı. dürüst, doğru, güvenilir kimse, kutsal rüya, istek, arzu, özlem

Çekimleme

Arman'ın çekimlemesi

hâl	tekil
yalın	Arman
belirtme	Arman'ı
yönelme	Arman'a
bulunma	Arman'da
ayrılma	Arman'dan
tamlayan	Arman'ın

iyelik ekleriyle

kişi	tekil
1. tekil (benim)
yalın	Arman'ım
belirtme	Arman'ımı
yönelme	Arman'ıma
bulunma	Arman'ımda
ayrılma	Arman'ımdan
tamlayan	Arman'ımın
2. tekil (senin)
yalın	Arman'ın
belirtme	Arman'ını
yönelme	Arman'ına
bulunma	Arman'ında
ayrılma	Arman'ından
tamlayan	Arman'ının
3. tekil (onun)
yalın	Arman'ı
belirtme	Arman'ını
yönelme	Arman'ına
bulunma	Arman'ında
ayrılma	Arman'ından
tamlayan	Arman'ının
1. çoğul (bizim)
yalın	Arman'ımız
belirtme	Arman'ımızı
yönelme	Arman'ımıza
bulunma	Arman'ımızda
ayrılma	Arman'ımızdan
tamlayan	Arman'ımızın
2. çoğul (sizin)
yalın	Arman'ınız
belirtme	Arman'ınızı
yönelme	Arman'ınıza
bulunma	Arman'ınızda
ayrılma	Arman'ınızdan
tamlayan	Arman'ınızın
3. çoğul (onların)
yalın	Arman'ı
belirtme	Arman'ını
yönelme	Arman'ına
bulunma	Arman'ında
ayrılma	Arman'ından
tamlayan	Arman'ının