بلد

Ayrıca bakınız: تلد, ب ل د

Arapça

Köken 1

Ugaritçe 𐎁𐎍𐎄 (bld) ile eş asıllı.

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /ba.lad/

Ad

بَلَد (beled) e (ikil بَلَدَيْن‎ (beledeyn), çoğul بِلَاد‎ (bilād) veya بُلْدَان‎ (büldān))

1. memleket
2. yer
3. (yerleşim birimleri) kasaba, köy, şehir

Türetilmiş kavramlar

• بَلَدِيَّة‎ (belediyye)

Köken 2

ب ل د‎ (b l d)

Eylem

بَلُدَ (belüde) (geçmiş-dışı يَبْلُدُ‎ (yeblüdü))

1. aptal olmak

Köken 3

Eylem

بَلَّدَ (bellede) (geçmiş-dışı يُبَلِّدُ‎ (yübellidü))

1. bir yerin iklimine alıştırmak

Osmanlı Türkçesi

Köken

Arapça بَلَد‎ (beled)

Söyleniş

• IPA^(anahtar): be.led

Ad

بلد (beled)

1. memleket
2. (yerleşim birimleri) şehir

Çekimleme

بلد (beled) adının çekimi

	tekil	çoğul
yalın	بلد beled	بلدلر beledler
belirtme	بلدی‎ beledi	بلدلری beledleri
yönelme	بلده‎ belede	بلدلره beledlere
bulunma	بلدده beledde	بلدلرده beledlerde
ayrılma	بلددن beledden	بلدلردن beledlerden
tamlayan	بلدڭ belediŋ	بلدلرڭ beledleriŋ
iyelik
	tekil	çoğul
1. tekil (benim) بنم	بلدم beledim	بلدلرم beledlerim
2. tekil (senin) سنڭ	بلدڭ belediŋ	بلدلرڭ beledleriŋ
3. tekil (onun) اونڭ	بلدی‎ beledi	بلدلری beledleri
1. çoğul (bizim) بزم	بلدمز beledimiz	بلدلرمز beledlerimiz
2. çoğul (sizin) سزڭ	بلدڭز belediŋiz	بلدلرڭز beledleriŋiz
3. çoğul (onların) اونلرڭ	بلدی‎ beledi veya بلدلری beledleri

Kaynakça

• Osmanlıca Türkçe Lügat بلد