matuf

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi معطوف‎, o da Arapça مَعْطُوف‎ (maʿṭūf, “yonca”) kelimesinden gelmektedir.

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /maːˈtuf/
• Heceleme: ma‧tuf

Ön ad

matuf (karşılaştırma daha matuf, üstünlük en matuf)

1. Bir yöne eğilmiş, tevcih etmiş

Kelime birliktelikleri

• matuf olma

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "matuf" maddesi