İçeriğe atla

karaşın

Vikisözlük sitesinden

Türkçe

[düzenle]

Söyleniş

[düzenle]

Heceleme: ka‧ra‧şın

Ön ad

[düzenle]

karaşın (karşılaştırma daha karaşın, üstünlük en karaşın)

  1. (fizyoloji) Rengi karaya çalan, esmer kimse.
    • Karaşın usta olmuş dağılıyorlar dağılmasınlar.
      — Ece AYHAN, 1994, 1. baskı, Bütün yort savul’lar! Bütün şiirler, s. 32, Yapı Kredi Yayınları
    • Karaşınıma, ağzı süt kokan bebeme kıydılar.
      — Cabir ÖZYILDIZ, 2025, Dünyanın Bütün Karıncaları, s. 70, Vacilando Kitap

Çekimleme

[düzenle]
kişi tekil çoğul
1. tekil (benim)
yalın karaşınım karaşınlarım
belirtme karaşınımı karaşınlarımı
yönelme karaşınıma karaşınlarıma
bulunma karaşınımda karaşınlarımda
ayrılma karaşınımdan karaşınlarımdan
tamlayan karaşınımın karaşınlarımın
2. tekil (senin)
yalın karaşının karaşınların
belirtme karaşınını karaşınlarını
yönelme karaşınına karaşınlarına
bulunma karaşınında karaşınlarında
ayrılma karaşınından karaşınlarından
tamlayan karaşınının karaşınlarının
3. tekil (onun)
yalın karaşını karaşınları
belirtme karaşınını karaşınlarını
yönelme karaşınına karaşınlarına
bulunma karaşınında karaşınlarında
ayrılma karaşınından karaşınlarından
tamlayan karaşınının karaşınlarının
1. çoğul (bizim)
yalın karaşınımız karaşınlarımız
belirtme karaşınımızı karaşınlarımızı
yönelme karaşınımıza karaşınlarımıza
bulunma karaşınımızda karaşınlarımızda
ayrılma karaşınımızdan karaşınlarımızdan
tamlayan karaşınımızın karaşınlarımızın
2. çoğul (sizin)
yalın karaşınınız karaşınlarınız
belirtme karaşınınızı karaşınlarınızı
yönelme karaşınınıza karaşınlarınıza
bulunma karaşınınızda karaşınlarınızda
ayrılma karaşınınızdan karaşınlarınızdan
tamlayan karaşınınızın karaşınlarınızın
3. çoğul (onların)
yalın karaşını karaşınları
belirtme karaşınını karaşınlarını
yönelme karaşınına karaşınlarına
bulunma karaşınında karaşınlarında
ayrılma karaşınından karaşınlarından
tamlayan karaşınının karaşınlarının

Kaynakça

[düzenle]