batıl

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /baːˈtɯɫ/
• Heceleme: bâ‧tıl

Ön ad

batıl

1. İnançlar bakımından gerçek olmayan.
2. Çürük, temelsiz, asılsız olan.
3. geçersiz.
   • Bütün kıymet hükümlerinin batıl ve bütün ölçülerin bozuk olduğunu ispat yolunda birbiriyle müsabaka eden muharrir ve mütefekkirlerin adedi, o devirde, sayılmayacak kadar çoktu.

Kaynakça

• TDK Türkçe Sözlük'te: "batıl".
  TDK Özel Sözlük'te: batıl"

• Kubbealtı Lugatı'nda "BATIL :"