abus

Vikisözlük sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara

Türkçe[düzenle]

Köken[düzenle]

Osmanlıca: عبوس, Arapça: عَبُوسَة(ʿabūsa)

Ön ad[düzenle]

  1. (eskimiş) somurtkan
  2. (eskimiş) çatık, asık
    Abus çehreli bir adamın ne namazı ne niyazı ne zekâtı ne orucu makbuldür. - Ömer Seyfettin
  3. (eskimiş) garip, acayip
    Genç, esmer kız tahayyül ediyor, zihninde müphem hayallere karışan abus suallere cevap veremiyordu. - Ömer Seyfettin