abus

Vikisözlük sitesinden
Şuraya atla: kullan, ara

Türkçe[düzenle]

Köken[düzenle]

Osmanlıca عبوس (abûs), Arapça عَبُوسَة (ʿabūse)

Ön ad[düzenle]

  1. (artık kullanılmayan sözcükler) somurtkan
  2. (artık kullanılmayan sözcükler) çatık, asık
    Abus çehreli bir adamın ne namazı ne niyazı ne zekâtı ne orucu makbuldür. - Ömer Seyfettin
  3. (artık kullanılmayan sözcükler) garip, acayip
    Genç, esmer kız tahayyül ediyor, zihninde müphem hayallere karışan abus suallere cevap veremiyordu. - Ömer Seyfettin