Cuma

Ayrıca bakınız: cuma

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi جمعه‎, Arapça جُمُعَة‎ (cümuʿa).

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /d͡ʒu.ˈmaː/
• Heceleme: Cu‧ma

Özel ad

Cuma (belirtme hâli Cuma'yı), çoğulu Cumalar, sahiplik şekli Cuma -'sı

1. Bir erkek ismi.
2. (köyler) Bolu ili Mudurnu ilçesine bağlı bir köy
3. (zaman) Tarihi belli bir cuma

Çeviriler

Cuma adının çekimi

hâl	tekil
yalın	Cuma
belirtme	Cuma'yı
yönelme	Cuma'ya
bulunma	Cuma'da
ayrılma	Cuma'dan
tamlayan	Cuma'nın

iyelik ekleriyle

kişi	tekil
1. tekil (benim)
yalın	Cuma'm
belirtme	Cuma'mı
yönelme	Cuma'ma
bulunma	Cuma'mda
ayrılma	Cuma'mdan
tamlayan	Cuma'mın
2. tekil (senin)
yalın	Cuma'n
belirtme	Cuma'nı
yönelme	Cuma'na
bulunma	Cuma'nda
ayrılma	Cuma'ndan
tamlayan	Cuma'nın
3. tekil (onun)
yalın	Cuma'sı
belirtme	Cuma'sını
yönelme	Cuma'sına
bulunma	Cuma'sında
ayrılma	Cuma'sından
tamlayan	Cuma'sının
1. çoğul (bizim)
yalın	Cuma'mız
belirtme	Cuma'mızı
yönelme	Cuma'mıza
bulunma	Cuma'mızda
ayrılma	Cuma'mızdan
tamlayan	Cuma'mızın
2. çoğul (sizin)
yalın	Cuma'nız
belirtme	Cuma'nızı
yönelme	Cuma'nıza
bulunma	Cuma'nızda
ayrılma	Cuma'nızdan
tamlayan	Cuma'nızın
3. çoğul (onların)
yalın	Cuma'sı
belirtme	Cuma'sını
yönelme	Cuma'sına
bulunma	Cuma'sında
ayrılma	Cuma'sından
tamlayan	Cuma'sının

Üst kavramlar

• (zaman): gün

Türetilmiş kavramlar

• Cuma'ca,
• Cuma'yken,
• Cuma'yla,
• Cuma'ysa,
• Cumacı,
• Cumalı,
• Cumasız

Ek okumalar

• Vikipedi'de Cuma, Mudurnu