çakal

Türkçe

Köken

Farsça شغال‎ (şaġāl, “köpekgillerden yırtıcı bir hayvan”) sözcüğünden.

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /t͡ʃa.ˈkaɫ/
• Heceleme: ça‧kal

Ad

çakal (belirtme hâli çakalı, çoğulu çakallar)

Bir çakal. (1)

1. (köpekgiller) Etoburlardan, sürü hâlinde yaşayan, kurttan küçük bir yaban hayvanı (Canis aureus).
   • "Korkunç geceler, çakalların ulumaları, köpeklerin haykırışları bu ruhu da karartan gecelerde sinirleri büsbütün gevşetiyor." - Etem İzzet Benice
2. (argo, kişilik) Kurnaz, yalancı, düzenci, aşağılık kimse.
3. (argo, kişilik) Zorba, külhanbeyi tipli kimse.
   • Onca iş içinde bir de bu çakalları idare etmek gerekiyordu.

     — Emrah POLAT, 2014, Alocu Tilki'nin Serencamı, s. 22, İletişim Yayınları

Ön ad

çakal (karşılaştırma daha çakal, üstünlük en çakal)

1. (halk ağzı) Titiz, huysuz olan.
2. (halk ağzı) görgüsüz.

Türetilmiş kavramlar

çakal armudu, çakalboğan, çakal eriği, çakal yağmuru

Çeviriler

çeviriler

• Almanca: Schakal (de) e
• Azerice: çaqqal (az)
• Eski Türkçe: arju‎ (otk) (arju), arzu‎ (otk) (arzu)
• Fince: sakaali (fi)
• Fransızca: chacal (fr)
• Hintçe: शियार (hi) (śiyār)
• İngilizce: jackal (en)
• Tatarca: çül bürese (tt), jakal (tt)
• Telugu dili: కొంకనక్క (te) (koṃkanakka), గుంటనక్క (te) (guṃṭanakka)
• Türkmence: şağal (tk)

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "çakal" maddesi

Ayrıca bakınız

• Vikitür'de Canis aureus

Mayaca

Ad

çakal

1. (hayvan) çakal

Kaynakça

• Tahsin Mayatepek Raporları