urba

Türkçe

Söyleniş

[u'r·ba]

Köken

İtalyanca

Ad

urba (belirtme hâli urbayı, çoğulu urbalar)

1. (halk ağzı, giyim) giysi
   • geldi ak urbalar içinde ölüm/geldi iki yüzü ortaçağlı bir yobazın

     — Asım GÖNEN, 1990, Acının Volkanı, s. 13, Yazıt Yayınları

Çekimleme

urba adının çekimi

hâl	tekil	çoğul
yalın	urba	urbalar
belirtme	urbayı	urbaları
yönelme	urbaya	urbalara
bulunma	urbada	urbalarda
ayrılma	urbadan	urbalardan
tamlayan	urbanın	urbaların

iyelik ekleriyle

kişi	tekil	çoğul
1. tekil (benim)
yalın	urbam	urbalarım
belirtme	urbamı	urbalarımı
yönelme	urbama	urbalarıma
bulunma	urbamda	urbalarımda
ayrılma	urbamdan	urbalarımdan
tamlayan	urbamın	urbalarımın
2. tekil (senin)
yalın	urban	urbaların
belirtme	urbanı	urbalarını
yönelme	urbana	urbalarına
bulunma	urbanda	urbalarında
ayrılma	urbandan	urbalarından
tamlayan	urbanın	urbalarının
3. tekil (onun)
yalın	urbası	urbaları
belirtme	urbasını	urbalarını
yönelme	urbasına	urbalarına
bulunma	urbasında	urbalarında
ayrılma	urbasından	urbalarından
tamlayan	urbasının	urbalarının
1. çoğul (bizim)
yalın	urbamız	urbalarımız
belirtme	urbamızı	urbalarımızı
yönelme	urbamıza	urbalarımıza
bulunma	urbamızda	urbalarımızda
ayrılma	urbamızdan	urbalarımızdan
tamlayan	urbamızın	urbalarımızın
2. çoğul (sizin)
yalın	urbanız	urbalarınız
belirtme	urbanızı	urbalarınızı
yönelme	urbanıza	urbalarınıza
bulunma	urbanızda	urbalarınızda
ayrılma	urbanızdan	urbalarınızdan
tamlayan	urbanızın	urbalarınızın
3. çoğul (onların)
yalın	urbası	urbaları
belirtme	urbasını	urbalarını
yönelme	urbasına	urbalarına
bulunma	urbasında	urbalarında
ayrılma	urbasından	urbalarından
tamlayan	urbasının	urbalarının

Çeviriler

çeviriler

• Fince: vaate (fi)

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "urba" maddesi

Glosa dili

Ad

1. şehir

Kırım Tatarca

Ad

urba

1. (giyim) giysi

Atasözleri

• Yerini bilmeyen, yılda bir kat urba eskitir