umman

Ayrıca bakınız: Umman

Türkçe

Söyleniş

[um·ma:n]

Köken

Arapça

Ad

umman (belirtme hâli ummanı, çoğulu ummanlar)

1. (doğa bilimi, coğrafya, okyanus bilimi) okyanus

   O, bütün hayatı dalgalı bir ummanda ve kaptan köprüsünde geçen kocasından, sahilde sessiz bir balıkçı kulübesine mahsus bir yaşayış istemez. - N. F. Kısakürek

Çekimleme

umman adının çekimi

hâl	tekil	çoğul
yalın	umman	ummanlar
belirtme	ummanı	ummanları
yönelme	ummana	ummanlara
bulunma	ummanda	ummanlarda
ayrılma	ummandan	ummanlardan
tamlayan	ummanın	ummanların

iyelik ekleriyle

kişi	tekil	çoğul
1. tekil (benim)
yalın	ummanım	ummanlarım
belirtme	ummanımı	ummanlarımı
yönelme	ummanıma	ummanlarıma
bulunma	ummanımda	ummanlarımda
ayrılma	ummanımdan	ummanlarımdan
tamlayan	ummanımın	ummanlarımın
2. tekil (senin)
yalın	ummanın	ummanların
belirtme	ummanını	ummanlarını
yönelme	ummanına	ummanlarına
bulunma	ummanında	ummanlarında
ayrılma	ummanından	ummanlarından
tamlayan	ummanının	ummanlarının
3. tekil (onun)
yalın	ummanı	ummanları
belirtme	ummanını	ummanlarını
yönelme	ummanına	ummanlarına
bulunma	ummanında	ummanlarında
ayrılma	ummanından	ummanlarından
tamlayan	ummanının	ummanlarının
1. çoğul (bizim)
yalın	ummanımız	ummanlarımız
belirtme	ummanımızı	ummanlarımızı
yönelme	ummanımıza	ummanlarımıza
bulunma	ummanımızda	ummanlarımızda
ayrılma	ummanımızdan	ummanlarımızdan
tamlayan	ummanımızın	ummanlarımızın
2. çoğul (sizin)
yalın	ummanınız	ummanlarınız
belirtme	ummanınızı	ummanlarınızı
yönelme	ummanınıza	ummanlarınıza
bulunma	ummanınızda	ummanlarınızda
ayrılma	ummanınızdan	ummanlarınızdan
tamlayan	ummanınızın	ummanlarınızın
3. çoğul (onların)
yalın	ummanı	ummanları
belirtme	ummanını	ummanlarını
yönelme	ummanına	ummanlarına
bulunma	ummanında	ummanlarında
ayrılma	ummanından	ummanlarından
tamlayan	ummanının	ummanlarının

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "umman" maddesi