sofu

Türkçe

Köken

• Arapça صوفي‎ (ṣūfī, “tasavvuf ehli”) sözcüğünün 19. yy.da İstanbul lehçesinde aldığı biçimdir.

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /soˈfu/
• Heceleme: so‧fu

Ön ad

sofu

1. (din, kişilik) Dinin buyruk ve yasaklarına bütünüyle uyan kimse.

Çekimleme

sofunun çekimlemesi

hâl	tekil	çoğul
yalın	sofu	sofular
belirtme	sofuyu	sofuları
yönelme	sofuya	sofulara
bulunma	sofuda	sofularda
ayrılma	sofudan	sofulardan
tamlayan	sofunun	sofuların

iyelik ekleriyle

kişi	tekil	çoğul
1. tekil (benim)
yalın	sofum	sofularım
belirtme	sofumu	sofularımı
yönelme	sofuma	sofularıma
bulunma	sofumda	sofularımda
ayrılma	sofumdan	sofularımdan
tamlayan	sofumun	sofularımın
2. tekil (senin)
yalın	sofun	sofuların
belirtme	sofunu	sofularını
yönelme	sofuna	sofularına
bulunma	sofunda	sofularında
ayrılma	sofundan	sofularından
tamlayan	sofunun	sofularının
3. tekil (onun)
yalın	sofusu	sofuları
belirtme	sofusunu	sofularını
yönelme	sofusuna	sofularına
bulunma	sofusunda	sofularında
ayrılma	sofusundan	sofularından
tamlayan	sofusunun	sofularının
1. çoğul (bizim)
yalın	sofumuz	sofularımız
belirtme	sofumuzu	sofularımızı
yönelme	sofumuza	sofularımıza
bulunma	sofumuzda	sofularımızda
ayrılma	sofumuzdan	sofularımızdan
tamlayan	sofumuzun	sofularımızın
2. çoğul (sizin)
yalın	sofunuz	sofularınız
belirtme	sofunuzu	sofularınızı
yönelme	sofunuza	sofularınıza
bulunma	sofunuzda	sofularınızda
ayrılma	sofunuzdan	sofularınızdan
tamlayan	sofunuzun	sofularınızın
3. çoğul (onların)
yalın	sofusu	sofuları
belirtme	sofusunu	sofularını
yönelme	sofusuna	sofularına
bulunma	sofusunda	sofularında
ayrılma	sofusundan	sofularından
tamlayan	sofusunun	sofularının

Türetilmiş kavramlar

kaba sofu

Atasözleri

1. sofu soğan yemez, bulunca sapını komaz

Kaynakça

• TDK Türkçe Sözlük'te: "sofu".
  TDK Özel Sözlük'te: sofu"

• Kubbealtı Lugatı'nda "SOFU :"