muteber

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi معتبر‎, Arapça مُعْتَبَر‎ (muʿtebar)

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /muːteˈbeɾ/
• Heceleme: mu‧te‧ber

Ön ad

muteber (karşılaştırma daha muteber, üstünlük en muteber)

1. (kişilik) saygın.
   • "Selânik'in en varlıklı, en muteber, en güzide ailelerinden sayılıyor." - Attilâ İlhan
2. İnanılır, güvenilir.
3. değerli.
4. (hukuk) geçerli.

Atasözleri

• kehlesi muteber olur, talihi yaver gidenin

Çeviriler

itibarı olan

• Arapça: مُعْتَبَر‎ (ar) e (muʿtebar)
• Osmanlı Türkçesi: معتبر‎ (ota)

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "muteber" maddesi