mesken

Türkçe

Köken

Arapça mesken

Ad

mesken (belirtme hâli meskeni, çoğulu meskenler)

1. (mimarlık, iskân) konut, ikametgâh

   Bu acayip meskeninde yaz kış kalın kepeneğe sarılmış otururdu. - M. Ş. Esendal

Deyimler

mesken masuniyeti, mesken tutmak

Çeviriler

çeviriler

• Azerice: məskən (az)

Tatarca

Ön ad

mesken ¤ zavallı, gariban