kibir

Türkçe

Köken

Osmanlı Türkçesi كبر‎, o da Arapça كِبِر‎ (kibir) kelimesinden gelmektedir.

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /ciˈbiɾ/
• Heceleme: ki‧bir

Ad

kibir (belirtme hâli kibir, çoğulu kibirler)

1. Kendini başkalarından üstün tutma; benlik, böbür, gurur.
   •       "Kibirden vazgeçersek sevimli oluruz." - Cemil Meriç
2. büyüklenme

Çekimleme

kibir adının çekimi

hâl	tekil	çoğul
yalın	kibir	kibirler
belirtme	kibri	kibirleri
yönelme	kibre	kibirlere
bulunma	kibirde	kibirlerde
ayrılma	kibirden	kibirlerden
tamlayan	kibrin	kibirlerin

iyelik ekleriyle

kişi	tekil	çoğul
1. tekil (benim)
yalın	kibrim	kibirlerim
belirtme	kibrimi	kibirlerimi
yönelme	kibrime	kibirlerime
bulunma	kibrimde	kibirlerimde
ayrılma	kibrimden	kibirlerimden
tamlayan	kibrimin	kibirlerimin
2. tekil (senin)
yalın	kibrin	kibirlerin
belirtme	kibrini	kibirlerini
yönelme	kibrine	kibirlerine
bulunma	kibrinde	kibirlerinde
ayrılma	kibrinden	kibirlerinden
tamlayan	kibrinin	kibirlerinin
3. tekil (onun)
yalın	kibri	kibirleri
belirtme	kibrini	kibirlerini
yönelme	kibrine	kibirlerine
bulunma	kibrinde	kibirlerinde
ayrılma	kibrinden	kibirlerinden
tamlayan	kibrinin	kibirlerinin
1. çoğul (bizim)
yalın	kibrimiz	kibirlerimiz
belirtme	kibrimizi	kibirlerimizi
yönelme	kibrimize	kibirlerimize
bulunma	kibrimizde	kibirlerimizde
ayrılma	kibrimizden	kibirlerimizden
tamlayan	kibrimizin	kibirlerimizin
2. çoğul (sizin)
yalın	kibriniz	kibirleriniz
belirtme	kibrinizi	kibirlerinizi
yönelme	kibrinize	kibirlerinize
bulunma	kibrinizde	kibirlerinizde
ayrılma	kibrinizden	kibirlerinizden
tamlayan	kibrinizin	kibirlerinizin
3. çoğul (onların)
yalın	kibri	kibirleri
belirtme	kibrini	kibirlerini
yönelme	kibrine	kibirlerine
bulunma	kibrinde	kibirlerinde
ayrılma	kibrinden	kibirlerinden
tamlayan	kibrinin	kibirlerinin

Deyimler

kibrine dokunmak, kibrine yedirememek

Çeviriler

kendini beğenme

• Almanca: Hochmut (de) d
• Fince: ylpeys (fi)
• İngilizce: pride (en)
• Tatarca: täkäbberlek (tt)

Kaynakça

• Türk Dil Kurumuna göre "kibir" maddesi