kanın

Türkçe

Köken

kan + -ın

kanı + -n

Söyleniş

• IPA^(anahtar): /ca.ˈnɯn/
• Heceleme: ka‧nın

Ad

kanın

1. kan (ad) sözcüğünün çekimi:
   1. tamlayan tekil
   2. ikinci tekil şahıs iyelik tekil
2. kanı (ad) sözcüğünün ikinci tekil şahıs iyelik tekil çekimi